از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٦٤ - بىتابى نمودن فاطمه دختر سيد الشهداء عليه السلام براى پدر و از دنيا رفتنش در خرابه شام

مى‌گشتند كه براى آقا گريه كنند بهانه بهتر از آن دختر نبود همينكه آن معصومه صغيره مى‌گفت يا ابتاه من للنّساء الثّاكلات بابا جان اين زنان جوان‌مرده چه كنند شيون از همه بلند مى‌شد آه واويلاه ثمّ انّها وضعت فمها على فمه الشّريف و بكت طويلا پس آن صغيره لب برلب پدر نهاد در زمان طويلى از سخن افتاد و گريست فناداها الرّأس بنته الّى الّى هلّمى فانا لك بالأنتظار صدائى از آن سر مطهّر بگوش آن دختر رسيد كه نورديده بيا بيا بسوى ما كه در انتظار توام چون اين صداى هوش‌ربا به سمع آن مخدّره رسيد فغشى عليها غشوة لم تفق بعدها غشى برآن ضعيفه نحيفه طارى شد كه از نفس درافتاد و ديگر بهوش نيامد فحرّكوها فاذا هى قد فارقت و روحها الدّنيا همينكه او را حركت دادند ديدند مرده صداى شيون از اهل بيت رسالت بلند شد

اسيران در آن خرابه ويران چنان شيون و افغان نمودند كه تمام همسايگان خبر شدند و رو به خرابه آوردند كه ببينند برسر ايشان چه آمده همه با دختران فاطمه عليها السّلام بگريه درآمدند مثل روز قتل امام حسين عليه السّلام عزا برسر پا نمودند محض خاطر خدا غسّاله آوردند و كافور و كفن حاضر نمودند چراغ آوردند تخته آوردند آن معصومه را برهنه كردند و روى تخته گذاردند تا غسلش دهند