از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٣٣ - وقايع روز اول ورود حضرت امام حسين عليه السلام(دوم محرم) به سرزمين پربلاء كربلاء

چون حضرت خامس آل عبا به زمين كربلاء وارد شد اصحاب خود را طلبيد و در پيش خويش نشاند و سپس خطبه‌اى در نهايت فصاحت و بلاغت ايراد فرمود .

ناگفته نماند، مرحوم سيّد اين واقعه را قبل از ورود به زمين كربلاء نقل مى‌نمايد .

بهرصورت حضرت بعد از خواندن خطبه فرمودند :

اى ياران قد نزل من الامر ما ترون و انّ الدّنيا قد تغيّرت و تنكّرت ....

مضمون فرمايش حضرت اينستكه : اى اصحاب من كار ما به اينجا رسيده كه مى‌بينيد، دنيا از ما رو بگردانيده و جرعه زندگانى ما به آخر رسيده و مردم دست از حقّ برداشته و برباطل جمع شده‌اند هركه به خدا و رسول و روز جزا ايمان دارد بايد از دنيا رو بتابد و مشتاق لقاى پروردگار خود گردد زيرا كه شهادت در راه حق مورث سعادت ابدى است و زندگى با ستمكاران براى مؤمنان جز محنت و مشقّت ثمره ديگرى ندارد

شعر

خلاصه كلام، امام عليه السّلام فصلى مشبع از بى‌اعتبارى دنياى دون و مردم رذل زمانه فرمود و اظهار دلتنگى نمود .

يكى از جان‌نثاران و عاشقان آن حضرت كه نام نامى وى زهير بن قين بجلى بود از جا برخاست و با قلبى آكنده از محبّت به آن سرور عرضه داشت :

يابن رسول اللّه، سمعنا مقالتك و لو كانت الدّنيا لنا باقية و كنّا فيه مخلّدين لآثرنّ النّهوض معك عل الاقامة فيها .

اى فرزند رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمايشات شما را به گوش دل شنيديم اگرچه ما دنيا را فانى و ناچيز و زندگى در آن را هيچ مى‌دانيم ولى برفرض محال اگر دنيا هميشه‌