از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٠٩ - واقعه دو طفلان حضرت مسلم بن عقيل سلام الله عليه به نقل مرحوم ملا حسين كاشفى در كتاب روضة الشهداء

شعر

پس آن سنگدل به نزديك كودكان آمد، گفتند : اى مرد ما را زنده نزد پسر زياد برتا او هرچه خواهد درباره ما بجاى آرد .

گفت : شما را داعيه آن است كه من شما را به شهر درآرم و غوغاى عام شما را از من بستانند و مالى كه ابن زياد وعده كرده به من نرسد .

گفتند : اگر مراد تو مال است، گيسوان ما را بتراش و ما را بفروش و زر بستان .

آن ناكس بى‌حمّيت در جاهليّت افتاده گفت : البته شما را مى‌كشم .

گفتند : بركودكى و نحيفى ما رحم كن .

گفت : در دل من رحم نيست .

گفتند : بگذار تا وضوء سازيم و دو ركعت نماز بگذاريم .

گفت : و الله نگذارم .

گفتند : بدان خدائى كه اسمش بردى بگذار تا او را سجده كنيم .

گفت : نگذارم .

گفتند : هلا اين چه عداوت است كه مى‌ورزى و اين چه بغض است كه با ما ظاهر مى‌كنى؟ ! دريغ كه در اين گرفتارى نه كسى به فرياد ما رسد و نه مددكارى نفسى برآرد .

شعر

پس حارث قصد هركدام مى‌كرد آن ديگرى مى‌گفت كه اوّل مرا بكش كه من برادر خود را كشته نتوانم ديد القصه سر برادر بزرگ كه محمّد بود جدا كرد و تن او را در آب فرات انداخت برادر خوردتر كه ابراهيم بود برجست و سر برادر بر