از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٩٤ - مقاله مرحوم شيخ جعفر شوشترى در خصائص

گفت پيكان چه بگوش تو كه مدهوش شدى‌

چه شنيدى كه به يك مرتبه خاموش شدى‌

طاير هوش ز سر رفت ز مدهوشى تو

ناله من به فلك رفت ز خاموشى تو

نور چشما بگشا ديده ز هم خواب بس است‌

برونم طاقتت از اين دل بى‌تاب بس است‌

بود اميدم كه توام يار بهرحال شوى‌

بزبان آئى و هم‌صحبت اطفال شوى‌

هوسم بود هم‌آواز به مادر باشى‌

نقل مجلس شب دامادى اكبر باشى‌

گر دلم سوخت پس از مرگ عزيزان دگر

سوخته، داغ تو جان من ابا جان پسر

زانكه اندر دم جان دادنت اى دل خسته‌

دست‌هاى تو بدى خسته و پايت بسته‌

سينه بگداخت از اين غم كه تو با اين دل ريش‌

دست و پائى نزدى در دم جان دادن خويش‌

جوديا بگذر از شرح و غم و باش خموش‌

كه ز غم فاطمه غش كرد و على شد مدهوش‌