از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٨٩ - زبانحال عليا مكرمه جناب سكينه خاتون

در آنزمان من محزون بصد هزار خروش‌

چه از شتر بزمين آمدم شدم مدهوش‌

ز بعد ساعتى آمد چو هوش برسر من‌

بروى خاك بديدم فتاده پيكر من‌

دگر ز قافله آنجا نمانده بود كسى‌

در آن سياهى شب بهر من نه دادرسى‌

به سوزن مژه درهاى ديده مى‌سفتم‌

ز سوز سينه همه دم بخويش مى‌گفتم‌

كه اى سكينه مخور غم كه خواهى امشب مرد

دگر طپانچه ز شمر لعين نخواهى خورد

اگر كه طعمه اين وحشيان شود تن تو

خلاص گشت ز زنجير ظلم گردن تو

اگر كه جان رود از بى‌كسى ز پيكر تو

دگر كسى نزند سنگ كينه برسر تو

اگر در اين دل شب آيدت اجل برسر

روى بخلد و ببينى تن على اكبر ( ع )

من ستم‌زده بودم بكار خود حيران‌

كه شد ز دور هويدا زنى بصد افغان‌

ز ره رسيد و بزانو مرا ز لطف نشاند

ز مهر بررخ زردم گلاب و مشگ افشاند

بگريه گفت كه اى نورديده مادر

سكينه دخترك غم‌رسيده مادر

شد از وجود تو برشاميان مگر ره تنگ‌

كه از شتر بزمينت زدند برسر سنگ‌