از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٦٣ - بريدن ساربان انگشتان دست امام عليه السلام را و شرح بدمآل آن ستمگر غدار

مرخصى صادر فرمود و تأكيد نمود كه امشب از اين سرزمين خارج شو زيرا آخر سفر ما بلكه قبرستان من و جوانان من اينجا است، چنانچه در اين صحرا بمانى تكليف برتو دشوار خواهد شد .

من پيش رفتم هردو دست مبارك امام عليه السّلام را بوسيدم و امانت و كرايه خود را گرفتم و با آقازاده‌ها نيز خداحافظى كرده و شتران را پيش انداختم و راهى شدم، در بين راه بياد بند شلوار افتادم كه نتوانستم آن را به چنگ آورم از اين رهگذر سخت ملول گشتم و اين فكر دائم مرا آزار مى‌داد تا بالاخره تصميم گرفتم بهر قيمتى كه شده آنرا بدست آورم، لذا برگشتم در سمت شرقى كربلاء در آنجا گودى بود، در آن كمين كردم و شترها را به چرا رها نمودم، روز به انتهاء رسيد وقت عصر تنگ شد ديدم هوا تيره و تار گرديد، باد سختى وزيد به قرص خورشيد نظر كردم ديدم مثل طشت سياه مى‌ماند، شترها از چرا بازماندند و در يكجا جمع شده اشگهايشان از چشم‌ها مى‌باريد، نعره مى‌زدند، با خود گفتم البته حادثه عظيمى در عالم رخ داده كه زمين مى‌لرزد و آسمان خون مى‌بارد هرچه خواستم خوددارى كنم نتوانستم لذا شترها را به يكديگر بستم و روى به نينوا آورده ديدم لشگر از كربلاء حركت كرده و مى‌روند، پرسيدم چه خبر است؟

گفتند : اهل كوفه و شام امام همام را كشته‌اند و اكنون عيال او را با سرها به كوفه مى‌برند به طرف قتلگاه رفته نظر به تن‌هاى پاره پاره و ابدان قطعه قطعه نمودم كه بدون غسل و كفن به روى خاك مانده بودند در بين آنها گردش كردم تا چشمم بربدن چاك چاك و قطعه قطعه سلطان دين افتاد كه عريان به روى خاك مانده و در آن تاريكى نور از آن جسد مى‌تابيد به حدّى كه برنور ماه راجح بود، خوب نگريستم آن شلوار كه بند قيمتى داشت در برحضرت بود و چند گره داشت، خوشحال شدم جلو رفته ترسان و لرزان در كار گشودن آن بند برآمدم ناگاه ديدم دست راست حضرت بلند شد و به روى بند گذارد، من ترسيدم از جا جستم و