از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٩١ - در توصيف شب عاشوراء

فصل دهم‌

در توصيف شب عاشوراء

اى دوستان من، مرا با دو چشمانم واگذاريد، اى دو چشم من بگرييد كه خود ديدم ماه هم و غمّ را كه ماه محرّم است طلوع نموده‌

چه مى‌شود تو را اى ماه محرّم كه طلوع كرده‌اى همانا مى‌بينم كه لشكر حزن برتو غالب گرديده است .

همانا مى‌بينم درخت‌ها را در غم و الم و گمان مى‌كنم كه گلها لباس قرمز از خون پوشيده‌اند

مى‌بينم مرغان را كه جملگى سر بزير بال غم فروبرده‌اند و در زير هرسنگريزه‌اى چشمه‌اى از خون در بيابانها جارى و روان است .

مى‌بينم كه همّ و غمّ مشرق و مغرب را فراگرفته و نه يك لحظه آسايش بهم رسد و نه برطرف مى‌گردد

پس اى ماه تابان حيا كن و ديگر طلوع مكن و نور نيفشان زيرا كه آن بزرگوارى كه نور خداوند بود در ميان خون غروب نموده‌