از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٩٢ - عبور دادن اهل بيت از كنار قتلگاه

آخر از كوى تو با ديده گريان رفتم‌

آمدم با تو و با لشگر عدوان رفتم‌

گر تو با جمله شهيدان سوى جنّت رفتى‌

من سوى شام به همراه اسيران رفتم‌

خاطرجمع و دل‌آسوده تو مى‌باش كه من‌

فرق بى‌معجر و گيسوى پريشان رفتم‌

اى شه تشنه‌جگر اين تو اين شط فرات‌

آب نوش آب كه من با لب عطشان رفتم‌

بعد از اين بانگ عطش نشنوى اى شاه كه من‌

با يتيمان به سوى كوفه ويران رفتم‌

عهد ما بود كه تو كشته شوى برلب آب‌

تو وفا كردى و من برسر پيمان رفتم‌

چاك پهلوى ترا ديدم و از پنجه غم‌

سينه را چاك زدم تا بگريبان رفتم‌

خاك برفرق من و خواهرى من كه تو را

جسم صد چاك فكندم به بيابان رفتم‌

برسر نعش تو نگذاشت بمانم چون شمر

با سر پاك تو اى مهر درخشان رفتم‌

جوديا شرح غم غمزدگان كن كوتاه‌

كه ز هوش از اثر ناله و افغان رفتم‌