آن مصادمات و عوامل خارجی نمی‌توانند فصل باشد .
و اما البحث الثانی [١] : با اینکه هر یک از جنس و فصل با یکدیگر مغایرند و هر دو با عوارض مغایرت کامل دارند پس " تأحید " آنها از کجاست ؟ با وجود مغایرت چگونه تأحید یافته‌اند بطوریکه بر یکدیگر حمل‌ می‌شوند ؟ ما معانی متعدده را بر یک شخص و یک شی‌ء حمل می‌کنیم ، حیوان را بر آن‌ حمل می‌کنیم ، ناطق را هم حمل می‌کنیم ، ابیض را هم حمل می‌کنیم ، آب ، طویل ، . . . را هم حمل می‌کنیم . چگونه است که امور کثیره می‌تواند بر شی‌ء واحد حمل گردد ؟ شیخ در اینجا مطلبی می‌گوید که درست است اما تمام مطلب نیست .
می‌گوید اگر به مجموعه‌ای از جواهر و اعراض مثلا " جسم " اطلاق می‌کنیم‌ برای این است که می‌خواهیم بگوئیم که آن مجموعه جواهر و اعراض بتمامه‌ جسم است . می‌گوید در اینجا مسأله اعتبار مهم است . یک وقت جسم را بشرط لا اعتبار می‌کنیم که در این صورت و به این اعتبار ، ماده است . یک‌ اعتبار دیگر اعتبار جنسیت است که اعتبار جسم است بطور لا بشرط که به‌ این اعتبار ، شی‌ء با همان صورت و اعراض ، جسم است .
می‌دانیم که بین ماهیات مثلا بین ماهیت فرس و ماهیت انسان ، " بینونت بالعزله " وجود دارد . بین ماهیت جنس و فصل نیز همینطور بینونت وجود دارد و بطریق اولی بین جنس و فصل و اعراض بینونت وجود دارد . اکنون عمده اشکال این است که چگونه مصداق معانی متباین متعدد ، یک شی‌ء واحد است . این اشکال از یک جهت مانند اشکالی است که در مورد صفات واجب تعالی وارد می‌شود . ما خداوند را قادر ، حی ، مرید ، عالم ، . . . می‌گوئیم . مفهوم علم

[١] ظاهرا مطلب اول که مربوط به غیر فصول یا عوارض است مورد بحث‌ قرار نگرفته است .