وأما انباذقلس ومن جری مجراه فانهم جعلوا الجزئیات تکون بالاتفاق بل‌ خلطوا الاتفاق بالضروره فجعلوا حصول الماده بالاتفاق و تصورها بصورتها بالضروره لا لغایه ، مثلا قالوا : ان الثنایا لم تستحد للقطع بل اتفق أن‌ حصلت هناک ماده لا تفبل الا هذه الصوره فاستعدت بالضروره وکذلک الاضراس‌ فی أنها عریضه لا للطحن وقد أخلدوا فی هذا الباب الی حجج واهیه وقالوا : کیف یکون الطبیعه یفعل لاجل شی‌ء ولیس لها رویه ، ولو کانت الطبیعه یفعل‌ لاجل شی‌ء لما کانت التشویهات والزواید والموت فی الطبیعه البته . فان‌ هذه الافعال لیست بقصد ولکن یتفق أن یکون الماده بحاله یتبعها هذه الاحوال‌ ، فکذلک الحکم فی سایر الامور الطبیعیه التی اتفقت ان کانت علی وجه‌ یتضمن المصلحه فلم ینسب الی الاتفاق والی ضروره الماده ، بل ظن انها انما یصدر عن فاعل یفعل لاجل شی‌ء ولو کان ذلک لما کان کذلک لما کان الا أبدا ودائما لا یختلف . در باب اتفاق نظر دیگر نظر منسوب به " انباذقلس " است . این شخص‌ گفته است که حصول عالم به اتفاق نیست یعنی عناصر و طبایع اولیه بالاتفاق‌ بوجود نیامده‌اند ولی بعد که عناصر بوجود آمدند ( بر عکس آنچه که به‌ ذیمقراطیس منسوب است ) آنچه که از ترکیب اشیاء بوجود آمده است مثل‌ معدنیات ، نباتات ، حیوانات ، انسان ، اینها کائن به اتفاق‌اند . یعنی‌ این مرکبات که بوجود