می‌گویند وحدتی که در واحد است عین همان است که در اثنین است . نه‌ اینکه در اثنین وحدتی و وحدتی باشد ، بلکه همان وحدت است . معنای تکرار هم جز این نیست که شیئی که عین اول است بالذات دوباره ایجاد شود . البته شیخ ذکر نکرده که بالذات عین اول باشد ولی می‌دانیم که اگر چنین‌ نباشد تکرار گفته نمی‌شود ، می‌شود مثل آمدنی و خوردنی .

[ فرض انشاء عدد با تکرار و عدم ثبات وحدت ]

" فان کان العدد یفعله التکریر ولیس کل واحد من الاول والثانی فیه‌ وحده فلیس الوحده مبدأ تألیف عدد ، فان کان الاول من حیث هو أول وحده ، والثانی من حیث هو ثان وحده ، فهناک وحدتان ، فان الوحده لا تتکرر الا بأن تکون هناک مره بعد مره " . [ اگر تکرار عدد را ایجاد کند ، ] چیزی نظیر دور لازم می‌آید ، زیرا اگر چنین نباشد که بگوئیم در اول یک وحدتی است که همان وحدت بار دیگر در دوم هم آمده است سنخیتی بین ایندو وحدت نیست که بگوئیم آن که در اول‌ است در دوم هم تکرار شده ، اینها دو امر متغایرند که شما اسمش را وحدت‌ گذاشته‌اید . [ اگر اول از آن حیث که اول است وحدتی باشد و دوم نیز از آن حیث که دوم است وحدت دیگری باشد ، ] پس اینجا دو وحدت است ، نه‌ اینکه وحدت اول تکرار شده است . [ پس در حقیقت وحدت تکرار نمی‌شود مگر اینکه به صورت مرتبه‌ای بعد از مرتبه دیگر باشد ] . ببینید ، صحبت ما در عدد ترکیبی نیست ، در مطلق عدد است . درست‌ است که اگر ما عدد یک و دو و سه و چهار و پنج را در نظر بگیریم ، عدد دو به یک معنا دوم هم هست و عدد سه ، سوم هم هست ، عدد چهار و پنج نیز به همین ترتیب . یعنی وقتی یک را اول بگیریم ، دو می‌شود دوم و سه می‌شود سوم . اما خود عدد اثنان از آن جهت که اثنان است با اثنان از آن جهت‌ که ثانی است فرق دارد . چون ثانی بودن مثل آمدن دوم است . ما آمدن اول‌ و دوم و سوم داریم و هر یک از این آمدنها خودش یک واحدی است . ولی‌ صحبت ما در اینجا در اصل عدد است