الماده معقول واقع می‌شوند . و به همین دلیل " جعلوها مستحقه للمفارقه‌ وجودا " . یعنی گفتند به همین دلیل اینها استحقاق و شایستگی این را دارند که وجودا هم از ماده مجرد باشند . پس آنها به عدد مجرد و مقدار مجرد معتقد بودند . افلاطون چنین چیزی را اعتقاد ندارد . او بر عکس معتقد است که صور طبیعیه و صور نوعیه یعنی همین انواع مادی و طبیعی هستند که‌ می‌توانند مفارق از ماده موجود باشند و حقایقی مجرده باشند . ما عدد مجرد و ماوراء مادی نداریم ، مقدار ماوراء مادی نداریم ولی انسان ماوراء مادی‌ داریم ، حیوان و شجر ماوراء مادی داریم .
افلاطون اساسا منکر این بوده است که در خارج بعد مجرد از ماده وجود داشته باشد . او می‌خواهد بگوید که عقیده به بعد مجرد از ماده عقیده کسانی‌ است که تعلیمیات را مجرد می‌دانستند . مسأله بعد مجرد از ماده ، همان‌ طور که جلسه پیش گفتیم ، هنوز هم به عنوان مسأله‌ای در فلسفه مطرح است .
در باب حقیقت مکان و اینکه مکان چیست ، نظریاتی داده‌اند . یک نظریه‌ در این باب هست که اتفاقا آن را هم به افلاطون نسبت می‌دهند ، ضد آنچه‌ که شیخ در اینجا به افلاطون نسبت می‌دهد . همین نظریه را به اشراقیون هم‌ نسبت می‌دهند . چون هر چه به اشراقیون نسبت داده می‌شود به افلاطون هم آن‌ را منتسب می‌کنند . البته این عقیده خود شیخ اشراق است که معمولا به‌ اشراقیون نسبت داده می‌شود . عقیده شیخ

&gt کردن برهان و نتیجه گیری کردن عادت می‌کند . مسائل فلسفه مسائل دقیقی‌ است و چون مسائل دقیق است اشکال و ایراد در آنجا زیاد گفته می‌شود و همین سبب می‌شود که شخص کم کم ایمان خود را نسبت به برهان از دست بدهد و بگوید که اساسا برهان موجب یقین نیست ، و همانطور که در اوائل کتاب‌ عرض کردم منجر به سفسطه و نظیر آن می‌گردد . بهرحال ، این تعلیمیات را ریاضیات می‌گویند تا در مقدمه بحثهای دیگر خوانده شود . . . و به همین‌ دلیل که ابتداء تعلیم داده می‌شد تعلیمیات می‌گفتند .