بدن خودش را تکمیل کند و متکامل کند خوب همینطور ادامه بدهد یا لا اقل‌ به یک حدی که می‌رسد همینطور نگهش دارد . مثلا در حد جوانی مثل اهل بهشت‌ نگهش بدارد و نگذارد پیر بشود ، نگذارد به حالت اول برگردد همینطور او را نگه دارد . حیات که نشان داده است قدرت حفظ طبیعت را دارد . و اگر این استعداد را ندارد باید از روز اولی که پیدا شد مثلا جنین کامل الاعضاء یا جلوتر برویم زمان تولد کودک ، از همان زمان پیریش و فرسودگیش شروع‌ شود چرا اینطور نیست . این مسئله خیلی مهمی است . بوعلی شاید بیشتر تکیه‌اش به فرسودگی عملی بدن بوده . در جلد ٤ " اسفار " در سر موت این‌ بحث مطرح شده است . بو علی چنین چیزی می‌گوید که بدن کار می‌کند ، آفتهائی به او می‌رسد ، قلب صدمه می‌بیند اعصاب صدمه می‌بیند ، آفات زیاد است و کم کم بدن فرسوده می‌شود . ولی ملا صدرا بیشتر تکیه‌اش روی مدبریت‌ و تجرد و بی نیازی نفس است . البته شیخ هم به مسئله مدبریت نفس معتقد است ، ولی موت را حرکت و انتقال نفس می‌داند منتهی می‌گوید انسان بر خلاف آنچه گمان می‌شود یکدفعه نمی‌میرد انسان تدریجا می‌میرد و در همان وقتی‌ که زنده است دارد می‌میرد .