و بعد به حالتی در می‌آید که یک موجود ناقص و وامانده‌ای در گوشه‌ای‌ افتاده است . این هم به صورت نظام در طبیعت وجود دارد . آیا می‌توانید بگوئید طبیعت در اینجا هم هدف دارد ؟ اگر بگوئید هدف دارد ، دیدید که‌ هدفش نقص است و تناقص ، نقص و عدم که نمی‌تواند هدف طبیعت باشد . پس آن کمال هم هدف طبیعت نیست . اگر صرف نظام داشتن را دلیل بر هدف‌ داشتن طبیعت بگیریم ، ما در طبیعت دو نظام در کنار یکدیگر داریم ، نظام‌ سامان دادن و نظام پراکندن . طبیعت از یک طرف می‌دوزد و از طرف دیگر پاره می‌کند . اگر دوختن را بگوئید هدف طبیعت است ، پاره کردن را که‌ نمی‌توانید هدف طبیعت بدانید ، پس بنابراین وجود نظام دلیل بر غایت‌ داشتن طبیعت نیست .

دلیل دیگر بر نفی غائیت :

قالوا کیف یکون الطبیعه فاعله لاجل شی‌ء والطبیعه الواحده یختلف‌ افعالها لاختلاف المواد کالحراره یحل شیئا کالشمع وتعقد شیئا کالبیض‌ والملح ومن العجایب ان یکون الحراره تفعل الاحراق لاجل شی‌ء بل انما یلزمها ذلک بالضروره لان الماده بحال یجب لها فیها عند مماسه الحار الاحتراق . فکذلک حکم سایر قوی الطبیعیه . می‌گویند طبیعت واحد در مواد مختلف دو گونه عمل می‌کند و از این نحوه‌ عمل معلوم می‌شود که طبیعت غایت مشخص ندارد . اگر غایت مشخص داشت دو گونه عمل نمی‌کرد و همیشه به سوی همان غایت حرکت می‌کرد . طبیعت اگر هدف داشته باشد باید به هر ماده‌ای که برسد هدف خودش را جستجو کند و احیانا اگر در آن ماده هدفش تأمین نمی‌شود روی آن کار نکند ، نه اینکه به‌ هر ماده‌ای که برسد ، روی آن یک نوع کار انجام دهد و به سوئی دیگر حرکت‌ کند . مثلا ما بعضی افراد را می‌گوئیم ، اشخاص بی هدف و بعضی دیگر را می‌گوئیم هدف‌دار . آدمهای هدف‌دار در هر شرایطی که قرار می‌گیرند باز هم‌ دنبال هدف خودشان می‌روند . اما آدمهای بی هدف در هر محیطی قرار گیرند با آن هم جهت می‌شوند . به این اشخاص که از هر طرف باد بیاید ، بادش‌ می‌دهند ، می‌گوئیم