این بود نظرهای مختلف حکمای اقدمین . حال گوئیم امور بعضی دائم واقع‌ میشوند و بعضی اکثر چنانکه آتش اکثر اوقات چوبی را که با او ملاقات کند می‌سوزاند و هر کس از خانه به سوی باغ رود غالب آن است که به باغ می‌رسد . بعضی امور هم نه دائم‌اند نه اکثری .

امور اکثری هم در واقع دائمی هستند

حال اگر اموری اکثری باشند یا اینست که طبیعت سبب آنها به تنهائی بر آن امور همواره جاری است یا نیست اگر هست آن امور ناچار دائمی خواهند بود نه اکثری اگر نیست پس سبب محتاج به اقتران با سبب دیگر یا شریک‌ دیگر یا زوال مانع است چه اگر نباشد و سبب شریک و قرین نداشته باشد وجود آن امر بواسطه آن سبب با نبودنش مساوی خواهد بود زیرا که در خود او به تنهائی چیزی که بودنش را بر نبودن مزیت دهد نیست و مقارنی هم که‌ ندارد که سبب ترجیح شود پس وجود آن چیز از آن سبب اولی و ارجح از عدمش نخواهد بود . پس آن امر اکثری نمی‌شود . بنابراین در صورتیکه فرض‌ کنیم که احتیاج بشریک و قرینی در سبب نیست نتیجه این می‌شود که امر دائمی باشد نه اکثری جز اینکه عائق و معارضی مانع وقوعش شود و بواسطه‌ عائق و معارض از اصل خود تخلف نماید . حاصل این استدلال اینکه اگر عائق‌ و معارضی نباشد و طبیعت سبب سالم باشد آنچه بر او قصد کرد میرسد . پس‌ فرق میان اکثری و دائم اینست که دائم گرفتار معارضی نشده و اکثری معارض‌ داشته ، و نتیجه اینکه اکثری هم بشرط رفع مانع و مزاحم ، واجب و دائمی‌ می‌باشد .