ایرادی که وارد است این است که اینها آن چیزی را که قصد ضروری‌ نامیدند آنرا هم داخل در عبث کردند بخصوص در اصطلاح آخوند در صورتی که‌ چنین نیست ، تنفس را که نمی‌توان گفت فعل عبث است . درست است که‌ تنفس مبدأ فکری ندارد ولی مبدأ طبیعی دارد و کارهائی که مبدأ طبیعی‌ دارند مسخر عقلی هستند که آن عقل فعال کار را حکیمانه و با غایت انجام‌ می‌دهد . تنفس فقط در اثر شوق ما نیست که انجام می‌گیرد . پس کار عبث ، کاری است که مبدأ فکری در آن دخالت ندارد و بعلاوه اینکه طبیعت هم در آن کمک و فعالیتی ندارد . مثلا عضله که کار می‌کند خودش که شعور ندارد و مبدأ فکری ندارد ولی در عین حال کارش غیر حکیمانه و عبث نیست ، حکیمش‌ انسان است و این عضله در تسخیر نفس انسان است . گفتیم که فعل انسان مبادی متعددی طولی دارد که بطور کلی آنرا در سه‌ طبقه بیان می‌کنند : ١ - مبدأ قریب ، که مبدأ مباشر است و همان نیروی جسمانی است . ٢ - مبدأ بعید ، که محرک مبدأ قریب است و عبارت است از قوای شوقیه‌ ( یا خوفیه ) که همان حالت هیجانی است که انسان به سوی معشوق و مطلوب‌ پیدا می‌کند ٣ - مبدأ ابعد ، که مبدأ ادراک است که شامل تخیل هم هست ( مقصود از خیال ، ادراک جزئی است ) و گاهی مبدأ فکری است که در آنجا تفکر و محاسبه و سنجش و . . . است . در هر فعل از این سه عامل چاره‌ای نیست . چیزی که هست این است که در قسمت ادراک ، گاهی تخیل ، گاهی فکر و گاهی هر دو دخیلند . همه این‌ مبادی هم غایاتی دارند . غایت قوه عامله همان حرکت اعضاء و عضلات است‌ بسوی وضعیت و محل مطلوب . قوه شوقیه هم بدون غایت نمی‌تواند باشد و غایتش