دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧ - ٤/ ٤ توصيف او با غير آنچه خودش وصف كرده است

او را به كارهايش توصيف نموده‌اند و با نشانه‌هايش به سوى وى راهنمايى كرده‌اند.

٥٠٦٦. امام على ٧: به همتا داشتن، توصيف نمى‌گردد، و به تمرين و وسيله نمى‌آفريند، و به حواس، درك نمى‌شود ....

اى آن كه خود را براى توصيف خدايت به رنج افكنده‌اى! اگر راست مى‌گويى، جبرئيل و ميكائيل و خيل فرشتگان مقرّبِ بارگاه قدس را وصف كن كه به خود مى‌لرزند و خردهايشان از اين كه بهترينِ آفرينندگان را به درستى توصيف كنند، در حيرت مانده‌اند؛ چون موجودى را مى‌توان از روى صفاتش شناخت كه داراى پيكر و اندام باشد و چون دورانش به سر آمد، به نابودى بينجامد.

٥٠٦٧. امام على ٧: آن كه پندارد خداى ما محدود است، نسبت به آفريدگار معبود، جهل ورزيده است، و آن كه تصوّر كند كه مكان‌ها او را در بر مى‌گيرند، همواره گرفتار سرگردانى و در هم ريختگى خواهد شد؛ چرا كه او به همه مكان‌ها احاطه دارد.

اى كسى كه بر خلاف قرآن و برهان، خود را براى توصيف خداى مهربان، به رنج افكنده‌اى! اگر راست مى‌گويى، جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل را براى من توصيف كن. هيهات! تو كه از وصف مخلوقى چون خود ناتوانى، مى‌خواهى آفريدگار معبود را وصف كنى؟!

به راستى، تو كه صفاتِ موجودِ داراى پيكر و اندام را درك نمى‌كنى، چگونه مى‌توانى آن را كه خواب و چُرتى او را فرا نمى‌گيرد، درك كنى؟! آنچه در زمين‌ها و آسمان‌هاست و آنچه بين آن دو است، از آنِ اوست، و او پروردگار عرش عظيم است.