دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤١ - باب هفتم مجموعه نامها و صفات

و زمان و برجاى ماننده پس از پايان است. اوست كه همواره و هميشه پيش از آغاز روزگارها و پس از گردش كارها يكتاى ازلى است. آن كه هرگز نابود نمى‌شود و پايان نمى‌پذيرد.

با اين اوصاف، پروردگارم را توصيف مى‌كنم: خدايى جز خداوند يگانه نيست؛ شگفتا از بزرگى‌اش كه چه بزرگ است او! شگفتا از والايى‌اش، كه چه والاست! و شگفتا از عزّتمندى‌اش، كه چه عزّتمند است! و از آنچه ستمكاران مى‌گويند، بسيار والاتر است.

٥٢٨٩. امام على ٧‌ در سخنرانى‌اش در مسجد كوفه: سپاسْ خدايى را كه نه خود از چيزى به وجود آمده و نه آنچه را كه هست، از چيزى به وجود آورده است؛ آن كه پديده بودنِ چيزها را بر ازلى بودن خود، و ناتوانى‌اى را كه در چيزها نهاده، بر قدرت خويش، و فنا شدنِ حتمىِ آنها را بر دوام خود، گواه آورْد.

هيچ جايى از او تهى نيست تا او به مكان داشتنْ شناخته شود، و براى او هيچ شبح مثالى‌اى نيست تا به چگونگىِ داشتن، توصيف شود، و از هيچ چيزى غايب نيست تا با جهت آن، شناخته شود.

در صفات با همه آنچه آفريده، فرق دارد و به خاطر تحوّلى كه در ذات موجوداتْ قرار داده، درك ذات او ناشدنى است، و خود او به خاطر كبريا و عظمت، از هر نوع تغييرِ حالت، به دور است.

بر چيرگى‌تيزهوشى‌ها تحديد او، و بر دشوارجويى‌هاى انديشه‌هاى درخشنده، چگونگى او، و بر ژرف‌خواهى‌هاى دقّت‌هاى پُر جولان، تصوير او حرام است.

به خاطر عظمتش مكان‌ها او را در خود نمى‌گيرند، و به خاطر جلالتش اندازه‌ها او را درك نمى‌توانند كرد، و به خاطر كبريايش مقياس‌ها او را به سنجش نمى‌آورند. اين كه پندارها به كُنه او دست يابند، و فهم‌ها او را فرا گيرند، و ذهن‌ها او را تصوّر كنند، ناشدنى است.