دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٧ - ٥/ ١٧ بخشنده مهربان

٥٢٠٧. امام على ٧: [او] به والايى‌اش منزّه است و به برترى‌اش متكبّر. چشمى او را درك نمى‌كند، و نگاهى او را فرا نمى‌گيرد. قوىِّ دست‌نيافتنى، بيناى شنوا، والاى حكيم، رئوفِ مهربان، و عزيز داناست. هر كه او را وصف كرده، در توصيفش ناتوان گشته، و هر كه او را شناخته، در صفاتش گم گشته است. نزديكِ دور، و دورِ نزديك است.

هر كس را كه مى‌خوانَدش، اجابت مى‌كند، و به بنده‌اش روزى مى‌دهد و مى‌بخشد. داراى لطفِ نهان، عقوبت سخت، رحمتِ گسترده و كيفر دردآور است. رحمتش بهشت پهناورِ سرسبز است، و كيفرش دوزخ دربسته نابود كننده است.

٥٢٠٨. امام على ٧: سپاسْ خدايى را... كه رحمتش پيوسته است و نعمتش پايان‌ناپذير.

٥٢٠٩. امام على ٧: او كسى است كه در عين گستردگىِ رحمتش، كيفرش بر دشمنانش سخت است، و در عين سختى كيفرش، رحمتش بر دوستانش گسترده است.

٥٢١٠. امام على ٧‌ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: از قرآن، عبارتى مرا خوش مى‌آيد كه آن را براى كسى كه بر خويش زياده‌روى روا داشته است، مايه اميدوارى مى‌دانم: «عذاب خود راى به هر كس بخواهم، مى‌رسانم و رحمتم همه چيز راى فرا گرفته است» كه خداوند، رحمت را فراگير و عذاب را ويژه ساخته است.

٥٢١١. امام على ٧‌ در دعايى كه به كُمَيل بن زياد آموخت: خداوندا! به رحمتت كه همه چيز را فرا گرفته است، از تو درخواست مى‌كنم.