دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٩ - ٢/ ١ فطرت
باب دوم: راههاى خداشناسى
٢/ ١ فطرت
٤٩٨٦. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه حمد و ستايش خود را به بندگانش الهام كرد و آنان را بر شناخت پروردگارىاش سرشت.
٤٩٨٧. امام على ٧: برترين چيزى كه متوسّلان به خداى منزّه و والا بدان متوسّل مىشوند، ايمان به خدا و رسول او، و جهاد در راه اوست؛ چون جهاد، چَكاد اسلام است؛ و كلمه اخلاص،[١] كه همان فطرت است؛ و برپادارى نماز، كه همان دين است.
٤٩٨٨. امام على ٧: در بين آنان (مردم)، رسولانش را برانگيخت و پيامبرانش را پى در پى به سوى آنان فرستاد تا وفادارى به پيمان فطرت را از آنان بخواهند و نعمتهاى فراموش شدهاش را به يادشان آورند و با رساندن پيام خدا، بر آنان احتجاج كنند و گنجينههاى خِردها را بر انگيزند.
٤٩٨٩. امام على ٧ در دعايش: خداوندا! دلها را بر اراده خود آفريدى، و خِردها را بر شناخت خودت سرشتى. پس دلها از ترس تو بىقرارند، و قلبها حيران و شيدا،
[١] شهادت دادن بر يگانگى خداوند و رسالت پيامبر ٦.