دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٣ - ٥/ ٨ نيرومند

او را درك كنند، و انديشه‌هاى رها از خطر وسوسه‌ها بكوشند تا به ژرفاى ناپيداى ملكوت او برسند، و دل‌هاى شيفته به سوى او شتابند تا به فهم چگونگى صفات او پردازند، و راه‌هاى ورود خرد براى شناخت ذات او، آن قدر ظريف و باريك شود كه به وصف نيايد، خداوند، آنها را از چنين كارهايى باز مى‌دارد؛ در حالى كه خردها ورطه تاريك غيب را در مى‌نوردند تا رهيده به او برسند.

٥١٣٥. امام على ٧: سپاسْ از آنِ خداى يگانه و يكتا و بى‌نياز و تنهاست؛ آن كه نه از چيزى به وجود آمده و نه آنچه را كه آفريده، از چيزى آفريده است. توانايى است كه با قدرتش، از اشيا تفاوت پيدا كرده و اشيا [نيز] به آن قدرت، از او متمايز شده‌اند.

٥١٣٦. امام على ٧‌ در دعايى كه به كميل بن زياد آموخت: خداوندا! فرمان روايى‌ات عظيم، و جايگاهت برتر، و مكر تو پنهان، و فرمان تو آشكار، و چيرگى تو غالب، و قدرت تو مستقر است و فرار كردن از حكومت تو ممكن نيست.

٥/ ٨ نيرومند

٥١٣٧. امام على ٧: هر نيرومندى جز او، ناتوان است.

٥١٣٨. امام على ٧: هر چيزى (موجودى) در برابر او فروتن است، و هر چيزى به او پابرجاست. او بى‌نيازىِ هر بينوا، و عزّتِ هر خوار، و نيروى هر ناتوان است.