دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٩ - ٥/ ٦ لطيف آگاه

٥١٢٠. امام على ٧: [خداوند،] لطيف است؛ امّا نه جسمانى.

٥١٢١. امام على ٧: [خداوند،] لطيفى است كه به مخفى بودن، توصيف نمى‌شود.

٥١٢٢. امام على ٧: خدايى نيست، جز خداوند يكتا؛ آن كه به بندگان زياده‌روِ خويش كه از او رميده‌اند، هميشه لطف و مهربانى مى‌كند تا از سركشى و دشمنى با او، بازگردند.

٥١٢٣. امام على ٧: سپاسْ خدايى راست كه در حكمرانى‌اش ارجمند است، و بر كسانى كه در قلمرو وى‌اند، چيره است؛ بر كار خود، تواناست؛ در آفرينشش ستوده است؛ با علمش لطيف است؛ به بندگانش مهربان است؛ به قدرت جبروتى‌اش با همه عزّت و شكوه و هيبتش، مختصّ است.

٥١٢٤. امام على ٧: بر خداى پاك و برتر، چيزى از آنچه بندگان در روز و شبشان انجام مى‌دهند، مخفى نمى‌مانَد. در آگاهى به آن كارها، باريك‌بين است و بر آنها احاطه علمى دارد.

٥١٢٥. امام على ٧: به كسى كه او را مى‌خوانَد، پاسخ مى‌دهد، و به بنده‌اش روزى مى‌دهد و مى‌بخشد. داراى لطف پنهان و عقوبتى سخت است.

٥١٢٦. امام على ٧‌ در ديوان منسوب به ايشان:

چه قدر خداوند، لطف پنهان دارد

كه ظرافت لطف پنهانش، از فهم هوشمندان هم مخفى است.

چه بسيار گشايشى كه پس از گرفتارى ايجاد مى‌شود

و اندوه دل درمانده را مى‌گشايد.

و چه بسيار كارى كه در صبحگاهان، آزرده‌خاطرت مى‌كند

حالْ آن كه به شب، خشنودى به سراغت مى‌آيد.