كرده، برايم دعا كند؛ امّا نمى‌پذيرفت، تا اين كه امسال، توفيق زيارت پيداكردم. بر شترم سوار شده، [به همراه پدرم‌] به آرزوى سلامت، با همه توان، راه‌پيمودم. وقتى به منطقه اراك‌[١] و ورودى دره پرسنگلاخ رسيديم، شب هنگام، پرنده‌اى پرواز كرد و شترى كه پدرم بر آن سوار بود، رم كرد و وى را در ته‌درّه افكند و وى بين دو سنگ افتاد و [مُرد و من‌] در همان جا او را به گور كردم. مصيبت بزرگ‌تر، آن است كه من به عنوان نفرين‌شده پدر، شناخته شده‌ام.

امير مؤمنان به وى فرمود: «يارى، به سراغت آمده است. به تو دعايى مى‌آموزم‌كه آن را پيامبر خدا به من ياد داد و در آن، بزرگ‌ترين و برترين نام خداوندِعزيز و كريم (اسم اعظم) است؛ همان دعا كه هر كس خداوند را با آن‌بخواند، پاسخ مى‌دهد و هر كس با آن درخواستى از او نمايد، به وى عطا مى‌كند. با آن، گرفتارى را مى‌گشايد، گرفتارى را مى‌زدايد، غم را از بين مى‌برد، بيمارى را شفا مى‌دهد، شكستگى را پيوند مى‌زند، فقير را ثروتمندمى‌نمايد، قرض را ادا مى‌كند، چشمْ زخم را دفع مى‌كند، گناهان رامى‌بخشد، عيب‌ها را مى‌پوشاند و هر بيمناك از شيطانِ طردشده و ستمكارِكينه‌ورز را امنيّت مى‌دهد.

اگر فردى مطيع خداوند، آن را بر كوهى بخواند، [كوه‌] از جاى خود كَنده خواهدشد و [اگر آن را] بر مُرده‌اى بخواند، خداوندْ او را پس از مردنش زنده‌خواهدساخت و اگر بر آب بخواند، مى‌تواند روى آب راه برود، به شرطى كه‌مغرور نشود.

اى مرد! از خدا بترس، كه دل من بر تو به رحم آمده است و براى آن كه خداوند، نيّت صادق در تو ببيند، كه اين دعا را در كار نافرمانى خدا نخوان و جزبراى تحكيم دينت به كار نگير. اگر نيّتت را خالص كنى، خداوند، دعاى تو رااجابت خواهد كرد و پيامبرت محمّد ٦ را در خوابت خواهى ديد كه تو را به‌بهشت و پذيرفته شدن دعا، بشارت مى‌دهد».

[حسين بن على ٨ در ادامه افزود:] خوش‌حالى من به خاطر بهره‌هاى [فراوان‌] اين دعا، بيشتر از خوش‌حالى آن مرد به خاطر شفا يافتن و رهايى‌اش از عارضه‌اش بود؛

[١] منظور، وادى اراك در نزديكى مكّه است( معجم البلدان: ج ١ ص ١٣٥).