دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥٧ - ٤/ ١٦ گذشت از كسى كه پس از اقرار به لواط، توبه نموده بود

بگذرد؛ ولى هر گاه شخص، عليه خويش اقرار كند، مربوط به امام‌است؛ اگر بخواهد، مى‌بخشد و اگر بخواهد، قطع مى‌كند».

٤/ ١٦

گذشت از كسى كه پس از اقرار به لواط، توبه نموده بود

٥٧٢٥. امام صادق ٧: امير مؤمنان در جمع يارانش بود كه مردى آمد و گفت: اى امير مؤمنان! من با پسرى برآمده‌ام. مرا پاك كن.

امام ٧ فرمود: «اى مرد! برو به خانه‌ات. شايد غلبه صفرا گيجَت كرده است».

روز ديگر كه شد، آن مرد، برگشت و گفت: اى امير مؤمنان! من با پسرى‌برآمده‌ام. مرا پاك كن.

امام ٧ فرمود: «اى مرد! برو به خانه‌ات؛ شايد در اثر غلبه صفرا گيج شده‌اى».

[مرد،] اين اعتراف را غير از بار اوّل، سه بار [ديگر] تكرار كرد. بار چهارم [امام ٧‌] فرمود: «اى مرد! پيامبر خدا درباره افرادى چون تو، يكى از سه‌حكم را به كار برده است. هر كدام را كه مى‌خواهى، برگزين».

[مرد] پرسيد: آن سه حكمْ چيست، اى امير مؤمنان؟

فرمود: «زدن گردن با شمشير، تا هر جا كه رسيد؛ يا دست‌و پا بسته پرتاب كردن‌از كوه؛ و يا به‌آتشْ سوزاندن».

[مرد] پرسيد: كدام يك بر من سخت‌تر خواهد بود.

على ٧ فرمود: «به آتشْ سوزاندن».

[مرد] گفت: من همين را برگزيدم، اى امير مؤمنان!

على ٧ فرمود: «براى اين مجازات، آماده باش».