دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٥ - باب سوم آفرينش زمين و آماده سازى آن براى زندگى

٥٣١٢. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه هوا را با آسمانْ مسدود كرد، و زمين را بر آبْ گستراند.

٥٣١٣. امام على ٧: خداوند، بندگانش را به قدرت خود آفريد، و بادها را به رحمت خويش گسترانْد، و با صخره‌ها، لرزش زمينش را استوارى بخشيد.

٥٣١٤. امام على ٧‌ خطاب به خداى عز و جل: تو آنى كه بزرگى‌ات در آسمان است و قدرتت و شگفتى‌هايت، در زمين.

٥٣١٥. امام على ٧‌ در دعايش: منزّهى تو! چه قدر مقام تو بزرگ و جايگاهت والاست، و چه قدر دلايل تو به راستى گويا، و فرمانت جارى، وتقديرت نيكوست! آسمان را نگه داشتى و آن را برافراشتى، و زمين را آماده كردى و آن را گستراندى و از آن، آبى ريزان و رُستنى‌هايى جُنبان، بيرون آوردى. پس گياهان زمين، ثناگويت شدند، و آب آن به فرمانت جارى شد، و چنان كه فرمانشان دادى، در قرارگاه مشيت تو بِايستادند.

٥٣١٦. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه نه از رحمتش نوميدى است، و نه از نعمتش جايى تهى، و نه از نعمت‌بخشى‌اش ناكامى، و نه از پرستش او سرْ باز زننده‌اى؛ همو كه با كلمه او، آسمان‌هاى هفتگانه برپا ايستاده‌اند، و زمين، گهواره‌گون، آرامش يافته است، و كوه‌هاى پابرجا، ثابت شده‌اند، و بادهاى لقاحگر، وزيده‌اند، و ابرها، در آسمان به جريان افتاده‌اند، و درياها بر اندازه خود مانده‌اند.

٥٣١٧. امام على ٧: ابرها غربال كننده باران هستند. اگر چنين نبود، باران هر چيزى را كه بر آن مى‌باريد، تباه مى‌كرد.