٥٣١٠. امام على ٧: آگاه باشيد! زمينى كه شما را بر دوش مى‌كشد، و آسمانى كه بر شما سايه مى‌افكند، فرمان برداران پروردگار شما هستند، و بركتشان را كه به شما مى‌رسانند، براى دلسوزى شما و يا نزديك شدن به شما و يا اميد خيرى كه از شما دارند، نيست؛ بلكه به سودرسانى به شما فرمان داده شده‌اند و اطاعت كرده‌اند و بر چارچوب مصلحت‌هاى شما به پا داشته شده‌اند و به پا ايستاده‌اند.

٥٣١١. امام على ٧: و از نشانه‌هاى توانمندى قدرت و ظرافت‌هاى بديع آفرينشش اين است كه از آب درياى موّاج و متراكم و موج در موج، خشكى آفريد و از آن، لايه‌ها ايجاد كرد، و پس از به هم بسته بودن آن لايه‌ها، از آنها هفت آسمان را گشود كه به فرمان او به يكديگر چنگ در انداختند، و در حدّى كه او فرمان داده بود، ايستادند، و زمينى استوار كرد كه آن را آبى سبز رنگ و ژرف و دريايى به فرمان، بر دوش كشيد كه به فرمانش خوار شد، و به هيبتش يقين كرد، و آب روان آن از بيم او بِايستاد.

صخره‌ها و پستى و بلندى‌ها را ايجاد كرد، و كوه‌هايى را در آنها استوار ساخت و در جايگاهشان پا برجا گردانْد، سر بر آسمان كشيده و پاى در آب فرو برده. كوه‌ها را از دشت‌ها بيرون آورد، و پايه‌هاى آنها را در جاى جاى آن [دشت‌] و جاهايى كه بايد نصب مى‌كرد، فرو بُرد، قلّه‌هاى آنها را بلند ساخت، و بلندى‌هاى آنها را بالاتر كشيد، و آنها را براى زمين، ستون قرار داد و چون ميخ‌ها در زمين فرو بُرد، و آنها را با حركتى كه دارند، آرام ساخت تا مبادا بر ساكنان خود بلرزند و يا آنچه در روى زمين است، بريزد، و يا از جايگاه‌هاى خود، منتقل شوند.

منزّه است كسى كه زمين را پس از موّاج بودنِ آبش نگه داشت، و پس از مرطوب بودن كرانه‌هايش، آن را خشك كرد، و آن را براى بندگانش، گاهواره قرار داد، و آن را بر روى دريايى ژرف كه راكد و بى‌جريان و ايستاده و بى‌حركت است، چون فرش براى بندگان گسترد، كه بادهاى سخت، آن آب را بُردند و باز گردانْدند، و ابرهاى متراكمْ آن را چون مَشك جنباندند.

«در حقيقت، براى هر كس كه [از خدا] بترسد، در اين [ماجرا] عبرتى است».