با سيل‌آفرينى خود از بين ببرند، و فرو رفتن ريشه گياهان در تپّه‌هاى ريگزار، جايگاه پرندگان بر بلنداى كوهساران، و آواز مرغكان در آشيانه‌هاى تاريك خود، و آنچه صدف‌ها در درون خود گيرند، و امواج درياها در دامن خود بپرورند، و آنچه را كه تاريكى شب فرو پوشانَد و يا آفتاب روز بر آن بتابد، و آنچه بر آن لايه‌هاى تاريكى فرو افتد، و نيز به توده‌هاى نور، جاى هر گام، حسّ هر حركت، پژواك هر كلمه، حركت هر لب، جايگاه هر جاندار، وزن هر ذرّه، همهمه هر جانور خزنده، ميوه هر درختى كه روى زمين است، فرو افتادن هر برگى، قرارگاه هر نطفه‌اى، خون لخته، گوشت استخوان نروييده، و يا آفرينش خلقى و نژادى.

در اين كارها به او رنجى تحميل نمى‌شود و در نگهدارى آفريده‌هايى كه ابداع كرده، مانعى براى او پيدا نمى‌شود، و در تنفيذِ كارها و ساماندهى آفريدگان، رنج و سستى بر او عارض نمى‌گردد؛ بلكه دانش اوست كه كار آنان را انجام مى‌دهد و به‌آنها احاطه‌دارد و شمارشان‌را مى‌داند، و عدلش آنها را فرا مى‌گيرد، و با وجود نرسيدن آنان به كُنه آنچه او اهليّتِ آن را دارد، فضلش شامل حال همه آنان مى‌گردد.

خداوندا! تو سزاوار ستايش نيكو و بى‌شمارى. اگر آرزو به تو بسته شود، تو براى آرزو بستن، بهترينى، و اگر اميد در تو رود، براى اميد بستن، بهترينى.

خداوندا! بر من در آنچه‌با آن، جز تو را ستايش نمى‌كنم و بر غير تو ثنا نمى‌گويم‌و آن‌را به سوى معدن‌هاى نااميدى و موارد شك نمى‌گردانم، گشاده‌دستى كردى، و من زبانم را از مدح مردمان و ثنا گفتن پروردگانِ آفريده، باز داشتم.

خداوندا! هر ثناگو را بر كسى كه او را ثنا مى‌گويد، پاداشى و يا بخششى درخور است و من، براى راهنمايى شدن به اندوخته‌هاى رحمت و گنج‌هاى آمرزش، اميدها به تو دارم.

خداوندا! اين، جايگاه كسى است كه تو را به يگانگى كه از آنِ توست ويژه ساخته است، و جز تو را شايسته اين سپاس‌ها و ستايش‌ها نمى‌داند، و مرا به تو نيازى است كه جز لطف تو آن را برآورده نمى‌كند، و جز عطا و بخشش تو، آن را به توانگرى تبديل نمى‌سازد.