او را از آنها برحذر داشته بود، به وى تأكيد كرد و به او فهماند كه اقدام به آن [كارها]، گام نهادن در نافرمانى او و به خطر انداختن منزلت خويش است؛ ولى او، بر آنچه خدا نهى كرده بود، اقدام نمود، همان طور كه از پيش در علم خدا بود.

خدا، پس از توبه آدم ٧، او را فرود آورد تا با نسل خود، زمين خدا را آباد كند و خداوند، حجّت خود را به وسيله او بر بندگانش به پا دارد، و پس از آن كه جان آدم ٧ را گرفت، نسل او را از آنچه بر دليل روشن پروردگارى‌اش تأكيد كند و بين آنان و شناخت او ارتباط برقرار سازد، خالى نگذاشت؛ بلكه با برهان‌هايى بر زبان بهترينِ بندگان و بردارندگان بار امانتش، قرن به قرن، همراهى كرد تا آن كه حجّتش با پيامبر ما محمّد كه درود خدا بر او و خاندانش باد تكميل گرديد و راه عذرجويى بسته شد و بيم دادن‌هاى او به پايان رسيد.

روزى‌ها را مقدّر كرد و كم و زياد گردانيد، و آنها را بر پايه تنگى و گستردگى تقسيم نمود، و به عدالتْ تقسيم كرد تا هر كس را كه بخواهد، به زندگى آسان و دشوار بيازمايد، و نيازمند و توانگر را از راه شكرگويى و يا شكيبايى امتحان نمايد. سپس با گستردگى معيشت، دشوارى نيازها را، و با سلامت معيشت، نزول بلايا را، و با شادمانى‌ها، اندوه‌هاى گلوگير را همراه كرد.

اجل‌ها را آفريد و آنها را كم و زياد ساخت و پيش داشت و به تأخير انداخت، و رشته عمر را به مرگْ پيوند زد، و مرگ را به چنگ آورنده رشته‌هاى عمرها، و پاره كننده ريسمان‌هاى كوتاه گِرِه خورده آنها قرار داد.

او به راز درونِ رازداران، و نجواى نجواكنندگان، و خطور گمان‌ها، و يقين يافتن در تصميم‌گيرى‌ها، و نگاه دزدانه چشم‌ها داناست، و به آنچه در دل‌ها پنهان شده، و به ناديدنى‌هايى كه در زير پرده‌ها پنهان‌اند، و به آنچه گوش‌ها دزدانه شنودند، و به درون لانه تابستانى مورچگان، لانه زمستانى خزندگان، ناله‌هاى شيفتگان، و صداى آرام گام‌ها، جايگاه ميوه‌ها در درون غلاف شكوفه‌ها، نهانگاه وحوش در دل كوه‌ها و بيابان‌ها، نهانْ‌خانه پشه‌ها در بين ساق و پوست درخت‌ها، جاى روييدن برگ‌ها از درختان، جاى ريخته شدن نطفه‌ها از پشت مردان، خيزشگاه ابرها و نقطه به هم پيوستن آنها و جاى فرود آمدن قطره‌هاى باران از توده ابرها، و آنچه گِردبادها در دامن خود بردارند و باران‌ها