دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧١ - باب دوم آفرينش فرشتگان

٥٣٠٧. امام على ٧‌ خطاب به خداوند عز و جل: فرشتگانى را در آسمان‌هايت جاى دادى، و آنها را بالاتر از زمينت قرار دادى. آنان، آگاه‌ترينِ آفريدگانت بر تو، بيمناك‌ترينشان از تو، و نزديك‌ترينشان به تو هستند.

هرگز در پشت‌ها قرار نگرفتند، و زهدان‌ها آنان را در خود جاى ندادند، و از «آبى پستْ» آفريده نشدند، و «بَدِ زمانه»[١] آنان را گروه گروه نساخت.

آنان با جايگاهى كه نسبت به تو و منزلتى كه در پيشگاه تو دارند، همه خواسته‌هايشان در تو گِرد آمده، و بسيارىِ طاعتشان از توست، و از فرمان تو غافل نيستند.

اگر كُنه‌آنچه را كه‌از تو برايشان پوشيده مانده، ببينند، كردارهايشان را كوچك خواهند شمرد و خود را خُرد خواهند ديد و خواهند فهميد كه تو را به حقيقتِ پرستشت پرستش نكرده‌اند، و در خورِ حقّ فرمان بردارى‌ات، از تو فرمان نبرده‌اند.

منزّهى، اى خالق و معبود!

[١] اشاره‌اى است به سوره طور: آيه ٣٠.