٥٣٠٥. امام على ٧‌ در آفرينش فرشتگان: آن‌گاه، بين آسمان‌هاى بلند را شكافت و آن‌جاها را از گونه‌هاى فرشتگانش پُر كرد. گروهى در سجده‌اند كه ركوع نمى‌كنند، و گروهى در ركوع‌اند كه قامتْ راست نمى‌كنند؛ گروهى در صف ايستاده‌اند و متفرّق نمى‌شوند. گروهى تسبيح‌گويانى‌اند كه خسته نمى‌شوند، نه خواب، ديدگانشان را فرا مى‌گيرد و نه خطاى خِرد يا سستى بدن و يا غفلت فراموشى، آنها را در مى‌رُبايد.

گروهى از آنان، امين وحى او و ترجمان او به سوى فرستادگانش هستند كه با حكم و فرمان او در آمد و رفت‌اند. گروهى از آنان، نگهبانان بندگانش و پاسبان درهاى بهشتش هستند، و گروهى از آنان، ثابت‌قدم در زمين‌هاى زيرين‌اند كه گردن‌هايشان از آسمانِ برين، گذشته است و اعضايشان بيرون از كرانه‌هاى جهان است، و شانه‌هايشان متناسب با پايه‌هاى عرش است، ديده‌هايشان از هيبت او بر هم، و پَرهايشان جمع شده است كه بين آنان‌و غير آنان، حجاب عزّت‌و پرده قدرت زده شده است.

آنان، پروردگارشان را به تصوير نمى‌پندارند، و صفات آفريده‌ها را بر او روا نمى‌شمارند، و او را در چارچوب مكان، جاى نمى‌دهند، و به‌او به‌عنوان نمونه‌اشاره نمى‌كنند.

٥٣٠٦. امام على ٧‌ خطاب به خداى عز و جل: فرشتگانى آفريدى و در آسمان‌هايت جايشان دادى، كه نه در آنان سستى است، و نه غفلت و نافرمانى دارند، و نه گناهى در ميان آنان هست. داناترينِ آفريدگانت به تو، بيمناك‌ترينِ آنان از تو، نزديك‌ترينشان به تو، و پُركارترين آنان در اطاعت از تو هستند. خوابِ ديدگان، اشتباه خِردها و سستى بدن‌ها آنان را فرا نمى‌گيرد.

نه در پشت‌ها جاى گرفته‌اند و نه زهدان‌ها آنان را در خودْ جاى داده‌اند؛ چرا كه آنان را از آب پست نيافريده‌اى. آنان را به گونه‌اى خاص آفريدى، در آسمان‌هايت جايشان دادى، به هم جوارى‌ات گرامى‌شان داشتى، امين وحى‌ات قرارشان دادى، از آسيب‌ها دورشان ساختى، از بلاها محفوظشان گردانيدى، و از [دست يازيدن به‌] گناهان، پاكشان نمودى.

اگر توان تو نبود، آنان توان نداشتند، و اگر تثبيت تو نبود، ثبات نمى‌يافتند، و اگر رحمت تو نبود، اطاعت نمى‌كردند.[١]

[١] اشاره‌اى است به: سوره‌هاى مُرسلات: آيه ٢٠، سجده: آيه ٨.