دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦١ - باب اول آغاز آفرينش و آفرينش آسمانها

آسمان‌هايت را در فضا آويخته‌اى، و چه‌سان، زمينت را بر جنبش آب، گسترده‌اى؛ نگاهش درمانده، و خِردش سرگشته، شنوايى‌اش آشفته، و فكرش سرگردان مى‌گردد.

٥٣٠٠. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه... آفريده را از هيچ آفريد، و بدون نمونه، آنها را ايجاد كرد، و بدون كمك‌كار، بندگان را مقهور ساخت، آسمان را بدون ستون برپا داشت، و زمين را بدون پايه‌هايى در فضا گسترانْد.

٥٣٠١. امام رضا ٧‌ به نقل از پدرانش: على ٧ در مسجد جامع كوفه بود كه يكى از مردم شام برخاست و گفت: اى امير مؤمنان! چند چيز از تو مى‌پرسم.

على ٧ فرمود: «براى فهميدن بپرس، نه براى خطا گرفتن و آزار دادن».

مردم به آن شامى چشم دوختند و او پرسيد: اوّلين چيزى كه خداى تعالى آفريد، چه بود؟

فرمود: «نور را آفريد».

پرسيد: آسمان‌ها از چه آفريده شده‌اند؟

فرمود: «از بخار آب».

پرسيد: زمين از چه آفريده شده است؟

فرمود: «از كف روى آب».

پرسيد: كوه‌ها از چه آفريده شده‌اند؟

فرمود: «از موج‌ها».

٥٣٠٢. كنز العمّال‌ به نقل از حَبّه عُرَنى: روزى شنيدم كه على ٧ چنين سوگند ياد مى‌كرد: «سوگند به آن كه آسمان را از دود و آب آفريد!».

٥٣٠٣. امام على ٧‌ در پاسخ يكى از مردم شام كه پرسيده بود: آسمان دنيا، از چه آفريده شده است؟: از توده موج [آفريده شده است‌].