دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥١ - باب هفتم مجموعه نامها و صفات

نواها او را سرگردان نمى‌كنند، و گويش‌ها او را مشغول نمى‌گردانند. شنواىِ صداهاى گوناگون است، بى‌آن كه اندامى براى او به هم آمده باشد. سامان‌بخشِ بينا، دانا به كارها، و زنده پابرجاست.

منزّه است او! با موسى ٧، بى‌اعضا و بى‌لب و [زبان‌] و زبانك، سخن گفت. پاك و والاتر است از اين‌كه با صفت‌ها شكل بگيرد.

آن كه پندارد خداى ما محدود است، نسبت به آفريدگار معبود، جهل ورزيده است، و آن كه تصوّر كند كه مكان‌ها او را در بر مى‌گيرند، همواره گرفتار سرگردانى و در هم ريختگى خواهد شد؛ چرا كه او به همه مكان‌ها احاطه دارد.

اى كسى كه بر خلاف قرآن و برهان، خود را براى توصيف خداى مهربان، به رنج افكنده‌اى! اگر راست مى‌گويى، جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل را براى ما توصيف كن. هيهات! تو كه از وصف مخلوقى چون خود ناتوانى، مى‌خواهى آفريدگار معبود را وصف كنى؟! به راستى، تو كه تنها صفاتِ موجودِ داراى پيكر و اندام را درك مى‌كنى، چگونه مى‌توانى آن را كه خواب و چُرتى او را فرا نمى‌گيرد، درك كنى؟! آنچه در زمين‌ها و آسمان‌هاست و آنچه بين آن دو است، از آنِ اوست، و او پروردگار عرش عظيم است».