دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١١ - ٥/ ٢٣ آفريننده

و سامان آن، با يك كلمه، قوام پيدا مى‌كند و به قدرت قاهرش، از آفريده‌هايش تمايز مى‌يابد.

٥٢٥٠. امام على ٧: هر گاه مؤذّن بگويد: «اللّه اكبر»، بدان معناست كه مى‌گويد: خدا، كسى است كه آفرينش و امر، از آنِ اوست و آفرينش، به اراده اوست، و آنچه آفريده‌ها دارند، از اوست.

٥٢٥١. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه نمى‌ميرد و شگفتى‌هاى او پايان نمى‌پذيرد؛ چرا كه او هر روز، در حال ايجاد چيز تازه‌اى است كه نبود.

٥٢٥٢. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه يگانه، يكتا، بى‌نياز و بى‌همتاست؛ آن كه نه از چيزى به وجود آمده، و نه آنچه را كه هست، از چيزى آفريده است .... آنچه را آفريده، بدون نمونه قبلى، بدون رنج، و بدون تلاش، ايجاد كرده است. هر سازنده‌اى، از روى چيزى مى‌سازد، در حالى كه خداوند، آنچه را ساخته، از روى چيزى نساخته است.

٥٢٥٣. امام على ٧: چيزها را از موادّى ازلى و از نمونه‌هايى ابدى نيافريد؛ بلكه آفريد آنچه را كه آفريد، و اندازه‌اش را معيّن كرد و آنچه را كه صورت داد، صورتگرى كرد و آن را نيكْ صورت آفريد.

٥٢٥٤. امام على ٧: اگر همه حيوانات جهان، از پرندگان و چارپايان، چه آنهايى كه در آغُلْ بسته‌اند، و چه آنهايى كه در صحرا مى‌چرند، با همه گونه‌ها و سنخ‌ها و جنس‌ها، نادانان و زيركان، بر آفرينش پشه‌اى گِرد آيند، بر آفرينش آن، توان نخواهند يافت، و راه دستيابى به آفرينش آن را هم نخواهند دانست، و خِردها در فهم آن، سرگردان و آواره خواهند شد، و نيروها، ناتوان به آخر خواهند رسيد و رانده و مانده،