احتجاجات (ترجمه جلد 4 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ٣١٢ - بخش دوم احتجاج پيامبر اكرم
برسانند ولى خداوند چنان پيامبر خود محمد ٦ را در پناه خود نگه مىدارد تا بتواند هدف خود را از بعثت آن جناب به انجام برساند و نفاق و دشمنى آنها زيانى به پيامبر ٦ نمىتواند برساند.
خداوند مىفرمايد وَ مِنْهُمْ أُمِّيُّونَ تا آخر آيه. امام (ع) فرمود بعد خداوند مىفرمايد اى محمد ٦ بعضى از اين يهودان بيسوادند كه نمىتوانند كتاب بخوانند و نه سواد نوشتن دارند مانند امى كه منسوب به لفظ «ام» است يعنى او مانند وقتى كه از مادر متولد شده نمىتواند بنويسد و بخواند و اطلاعى از كتاب آسمانى و كتاب غير آسمانى كه به دروغ آسمانى معرفى كردهاند ندارد و فرقى بين آن دو نمىگذارد.
إِلَّا أَمانِيَ يعنى مگر براى آنها بخوانند و يا بگويند اين كتاب خدا است و سخن پروردگار است اگر از كتاب خدا بر خلاف آنچه نزول يافته بخوانند آنها تشخيص نمىدهند وَ إِنْ هُمْ إِلَّا يَظُنُّونَ يعنى هر چه دانشمندان ايشان به آنها تلقين كنند در مورد تكذيب حضرت محمد ٦ و وصايت و امامت حضرت على (ع) فقط تقليد از آنها مىكنند با اينكه تقليد بر آنها حرام است سپس خداوند مىفرمايد فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْدِيهِمْ امام (ع) در تفسير اين آيه فرمود اين سخن را خداوند در مورد گروهى از يهودان مىفرمايد صفاتى را در مورد پيامبر آخر الزمان مىنويسند آن صفات بر خلاف صفات موجود در حضرت محمد ٦ باشد به اين صورت كه بلند قامت و تنومند است و شكم بزرگ دارد و مويهايى نزديك به قرمز رنگ دارد كه حضرت رسول ٦ داراى اين صفات نبود و مدعى مىشدند كه آن پيامبر پانصد سال بعد از اين خواهد آمد اين سخنان را مىگفتند تا رياست و حكومتشان بر آن مردم از دست نرود و استفادههائى كه مىبرند از ميان نرود در ضمن از رنج خدمتگزارى نسبت به پيامبر اكرم ٦ و امير المؤمنين و ياران خاصش آسوده باشند خداوند مىفرمايد فَوَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ واى بر آنها از اين صفات غير واقعى كه در باره محمد ٦ و على (ع) به دست خود مىنويسند و عذابى بس شديد در بدترين جاهاى جهنم وَ وَيْلٌ لَهُمْ براى مرتبه دوم شديدترين عذاب بر آنها مِمَّا يَكْسِبُونَ از اموالى كه به دست مىآورند كه عوام مردم را از ايمان به حضرت محمد ٦ باز مىدارند و منكر ولايت و امامت حضرت على (ع) مىشوند.
و گفتند لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُودَةً امام (ع) در تفسير آيه شريفه مىفرمايد اين