عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٢٤ - نعمت حيات

محيط متناسب خويش مأنوس مى‌شوند و راحت‌تر به رشد و توسعه مى‌پردازند.

قدرت و نيروى اين قطره ناچيز حيات، يعنى پروتوپلاسم از همه نباتاتى كه سطح كره زمين را مى‌پوشانند و از همه جانورانى كه هواى زمين را استنشاق مى‌كنند فزون‌تر است؛ زيرا نشانه حيات، خود از اين قطره مايه گرفته و بدون آن هيچ موجود جاندارى به وجود نمى‌آيد.

انسان هم مانند ساير موجودات، طفل رضيعى است كه از سرچشمه حيات سرمدى، اكسير زندگانى يافته و هرچند با ضعف و زبونى در عرصه عالم شروع به راه رفتن كرده است؛ ولى بر همه جانوران و موجودات زنده ديگر، برترى دارد.

ساختمان بدن او بى‌نهايت پيچيده و دقيق است و مغز و دماغ او طورى تعبيه شده است كه پرتو عقل كل يا آنچه آن را به نام روح مى‌خوانند در آن به سهولت پرتوافكن شده است.

حيات پر از اسرار، واقعيتى است الهى كه در كالبد تمام موجودات دميده شده و ايجاد و عطايش، وقف حريم مقدس كبرياست.

امروز با تمام قواعد علمى ثابت شده كه هر قدر محيط مناسب و مساعد با حال حيات باشد، ممكن نيست بتواند ايجاد حيات نمايد، هم‌چنين با هيچ نوع امتزاج و تركيب مواد شيميايى نمى‌توان جرثومه حيات را به‌وجود آورد. قبلا گفتيم: در آغاز ظهور حيات در كره زمين، اتفاق عجيبى رخ داده است كه در زندگى موجودات زمين اثر فوق العاده داشته است.

يكى از سلول‌ها، داراى اين خاصيت عجيب شده كه به وسيله نور خورشيد پاره‌اى از تركيبات شيميايى را تجزيه مى‌كند و از نتيجه اين عمل، مواد غذايى براى خود و ساير سلول‌هاى مشابه تدارك مى‌نمايد.

اخلاف و نوادگان، يكى از اين سلول‌هاى اوليه غذايى كه توسط مادرشان تهيه‌