عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٨ - نعمت هوا

آشنايى كامل داشته‌[١]- درباره هوا مى‌گويد:

اگر قبول كنيم كه حرارت زمين در موقع جدايى از خورشيد، معادل حرارت خود آفتاب، يعنى دوازده هزار درجه بوده است، در اين صورت كليه عناصر به حالت خالص در آن وجود داشته و هيچ‌گونه تركيبات شيميايى قابل ملاحظه‌اى در آن يافت نمى‌شده است.

به تدريج كه زمين يا قطعات پراكنده آن شروع به سرد شدن كرد، اختلاط عناصر، شروع گرديد و هسته مركزى زمينى كه ما امروز آن را مى‌شناسيم آغاز شد.

اكسيژن و هيدروژن نمى‌توانستند با هم مخلوط شوند، تا آن‌كه حرارت زمين به چهار هزار درجه فارنهايت رسيد و آن وقت اين دو عنصر به سرعت با يكديگر مخلوط شده و از تركيب خود آب را به‌وجود آوردند.

آنچه ما امروز به تحقيق مى‌دانيم اين است كه در اين دوره از تكوين زمين، هواى محيط آن بايستى فوق العاده غليظ و سنگين باشد.

همه درياها در آسمان بودند و كليه عناصرى كه با يكديگر تركيب شده بودند، در جو هوا پراكنده بودند.

آب كه در هواى خارج زمين تشكيل شده بود به سمت زمين روانه شد؛ اما چون هواى محيط زمين به مراتب گرم‌تر و سوزان‌تر از هواى چند هزار كيلومتر خارج از زمين بود، ناچار آب تا به مجاورت آن مى‌رسيد تبخير مى‌شد و چيزى از آن به سطح كره زمين نمى‌رسيد، به تدريج كه هواى زمين سردتر مى‌شد، دريايى كه در

[١] -واقعيت‌هايى كه در طبيعت و آفرينش انسان، با زحمات دانشمندان كشف شده به صورت كلى يا تفصيلى در قرآن و روايات اسلامى موجود است و اين مسئله، دليل بر اعجاز قرآن و حقانيت دين مبين اسلام است.