عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠١ - دو گونه تنفس

برقرار مى‌گردد.

انقباض ديافراگم، سبب مى‌شود كه اين عضله به طرف پايين حركت كند و اين امر، قفسه سينه را از بالا به پايين بزرگ مى‌كند.

عضلات شكمى به تدريج كه ديافراگم پايين مى‌آيد شل مى‌شوند. انقباض عضلات بين دنده‌اى، دنده‌ها را بالا كشيده و در همان زمان آنها را كمى چرخش مى‌دهد و به اين ترتيب استخوان جناق را به جلو مى‌راند، اين عمل، قفسه سينه را از طرفين و هم چنين از جلو به عقب، بزرگ مى‌كند.

بزرگ شدن حجم قفسه سينه، يك كاهش فشار در اين محفظه توليد مى‌كند، به طورى كه فشار در ريه‌ها كم‌تر از فشار جو مى‌شود و در نتيجه هوا به داخل ريه‌ها هجوم مى‌برد. جريان هوا به داخل ريه‌ها آن‌قدر ادامه مى‌يابد تا فشار در ريه‌ها برابر با فشار جو گردد.

جريان هوا به داخل ريه‌ها بستگى به اختلاف بين فشار جو و فشار هواى داخل حبابچه‌ها داشته و هم چنين به مقاومت مجارى هوايى در برابر جريان هوا نيز بستگى دارد. بيش‌ترين مقاومت در برابر جريان هوا، در بينى وجود دارد!!

عمل بازدم در تنفس آرام، يك عمل غيرفعال يا پاسيو است؛ به اين معنى كه در نتيجه رفع انقباض عضلات دمى و بازگشت ارتجاعى، ريه‌ها كشيده شده حادث مى‌شود و حجم قفسه سينه به تدريج كه به حجم استراحت باز مى‌گردد، كاهش مى‌يابد. يك انقباض، همزمان عضلات شكمى احشا را به طرف بالا رانده و به اين ترتيب به بالا رفتن ديافراگم كه در هنگام رفع انقباض انجام مى‌شود كمك مى‌كند.

فشار هوا در ريه‌ها بر اثر اين اعمال از فشار جو بيش‌تر مى‌شود، چون ريه‌ها به طور آزاد با محيط خارج ارتباط دارند؛ لذا هوا آن‌قدر از ريه‌ها خارج مى‌شود، تا فشار دوباره با فشار جو برابر گردد و به اين ترتيب، عمل بازدم كامل مى‌شود و بازدم‌