عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٦٦ - اخلاص در ذكر

و براى استفاده ما حديثى بيان نمى‌فرماييد؟ پس از اين تقاضا، حضرت سر خود را از عمارى بيرون آورد و فرمود:

شنيدم از پدرم موسى بن جعفر ٨ فرمود: شنيدم از پدرم جعفر بن محمد ٨، فرمود: شنيدم از پدرم محمد بن على ٨ فرمود: شنيدم از پدرم على بن الحسين ٨ فرمود: شنيدم از پدرم حسين بن على ٨، فرمود: شنيدم از پدرم اميرالمؤمنين على بن ابى‌طالب ٧، فرمود: شنيدم از رسول خدا ٦، فرمود:

شنيدم از جبرييل، گفت: شنيدم از پروردگار عز و جل فرمود: كلمه «لا إله إلا الله» دژ و حصار من است، پس هركس داخل دژ و حصار من شود از عذاب من ايمن خواهد بود، پس هنگامى كه مركب حضرت حركت كرد با آواز بلند فرمود: با شروط آن و من خود يكى از شروط مى‌باشم‌[١].

آرى، «لا إله إلا الله» شرط صحتش اطاعت از امامى است كه از جانب خدا معين شده، مطيعان بنى‌اميه و بنى‌عباس و هارون و مأمون و آمريكا و روس و انگليس و هر طاغوتى اگر روزانه هزاران بار «لا إله إلا الله» بگويند، طبق روايت گذشته به آنان خطاب مى‌شود دروغ مى‌گوييد.

و نيز به روايت بسيار پراهميت زير توجه كنيد كه ابو سعيد خدرى مى‌گويد:

روزى رسول خدا ٦ نشسته بود و تنى چند از يارانش از جمله على بن ابى‌طالب گرد او بودند، حضرت فرمود: هركس بگويد: «لا إله إلا الله» داخل بهشت خواهد شد، پس دو تن از ياران گفتند: ما نيز مى‌گوييم: «لا إله إلا الله»، حضرت فرمود:

همانا «لا إله إلا الله»؛ يعنى شهادت به يگانگى خدا از اين شخص «اشاره به على بن ابى‌طالب ٧» و از شيعيانش قبول مى‌شود، باز آن دو تن تكرار كرده گفتند: ما

[١] -الأمالى، شيخ صدوق: ٢٣٥، مجلس ٤١، حديث ٨؛ معانى الأخبار: ٣٧٠، حديث ١.