عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٦٥ - اخلاص در ذكر

مى‌توانند در راه خدا بنده آزاد كنند، ما نمى‌توانيم، قدرت بر حج دارند، ما نداريم، صدقه مى‌دهند، ما نمى‌توانيم، جهاد مى‌كنند، براى ما ميسر نيست، پيامبر ٦ فرمود: كسى كه صد بار «الله اكبر» بگويد، بهتر از آزاد كردن صد بنده است و كسى كه صد بار تسبيح بگويد، بهتر از صد قربانى است و كسى كه حق را حمد بگويد، بهتر از صد اسب با بار و زين و لجام و ركاب است كه در راه خدا قرار دهد و كسى كه صد بار «لا إله إلا الله» بگويد از نظر عمل، در آن روز بهتر از همه است، مگر كسى زيادتر از او بگويد. اين خبر به گوش اغنيا رسيد و به گفتار آن حضرت عمل كردند، فقرا به محضر حضرت برگشتند و داستان را گفتند، حضرت فرمود: اين فضل خداست كه به هركس بخواهد عنايت مى‌كند[١].

اخلاص در ذكر

در اين روايات و ثواب‌هايى كه در آن ذكر شده دقت كنيد، ببينيد مسئله ذكر به اين سادگى است كه هركس بگويد آن همه ثواب مى‌برد يا اين ثواب‌ها اختصاص به اهل معرفت و اهل اخلاص دارد؟!

ذكر، اخلاص مى‌خواهد، شرايطى دارد، مقدماتى براى آن هست، مگر بدون شرايط و اخلاص و مقدمات، آن همه بهره الهى دارد.

به روايت زير كه يكى از مهم‌ترين و صحيح‌ترين روايات است توجه كنيد:

اسحاق بن راهويه گفت: چون حضرت ابوالحسن على بن موسى الرضا ٨ در سفر خراسان به نيشابور رسيد، پس از آن‌كه اراده رفتن به سوى مأمون كرد، محدثين جمع شدند و عرض كردند: اى پسر پيامبر! از شهر ما تشريف مى‌بريد

[١] -الكافى: ٢/ ٥٠٥، باب التسبيح والتهليل، حديث ١؛ الأمالى، شيخ صدوق: ٧٠، مجلس ١٧، حديث ١.