عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤٢ - عظمت ذكر و مجالس آن در روايات

واجبات را ادا كند، اداى واجبات همان حد واجبات است.

اين ماه رمضان است كه هركس روزه بگيرد، حدش را ادا كرده، اين حج است كه به جاى آوردن آن حد آن است.

اما ذكر، حقيقتى است كه خداوند به اندك گفتن آن رضايت نداده و براى آن حدى معين نكرده است، سپس حضرت اين آيه را خواند:

[يا أيها الذين آمنوا اذكروا الله ذكرا كثيرا\* و سبحوه بكرة و أصيلا][١].

اى اهل ايمان! خدا را بسيار ياد كنيد،\* و صبح و شام او را تسبيح گوييد.

و فرمود: با توجه به اين آيه، ببينيد كه خداوند براى ذكر حدى معين نفرموده است، سپس فرمود: پدرم حضرت باقر ٧ كثيرالذكر بود، من با او در راه‌رفتن همراه مى‌شدم، در حالى كه او ذكر مى‌گفت و با او طعام مى‌خوردم در حالى كه او در ذكر بود، هرگاه مردم در حضور آن جناب گفت و گو مى‌كردند، گفتار مردم آن حضرت را از ياد خدا باز نمى‌داشت.

مى‌ديدم كه زبان مباركش به سقف دهانش متصل بود و مى‌گفت: «لا إله إلا الله» آن حضرت پس از نماز صبح همه ما را جمع مى‌كرد و تا بيرون آمدن آفتاب امر به ذكر خدا مى‌فرمود و هريك از ما مى‌توانست قرآن بخواند مى‌فرمود: قرآن بخوان و هركس نمى‌توانست به او مى‌فرمود: ذكر خدا بگو.

خانه‌اى كه در آن قرائت قرآن است و در آن ذكر خدا گفته مى‌شود، بركتش زياد مى‌شود و ملائكه در آن حاضر مى‌شوند و شياطين از آن خانه دور مى‌گردند و آن خانه براى اهل آسمان همانند كوكب درخشان مى‌درخشد.

و خانه‌اى كه در آن قرائت قرآن و ذكر نيست، كم بركت است و از ملائكه خالى‌

[١] -احزاب( ٣٣): ٤١- ٤٢.