عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٩٢ - قرآن و مسئله ضلالت

را جدا از افتادن در گناه و معصيت مى‌ترسانند.

[إن الذين كفروا و صدوا عن سبيل الله قد ضلوا ضلالا بعيدا][١].

مسلما كسانى كه كافر شدند و [مردم را] از راه خدا بازداشتند، يقينا به گمراهى دور و درازى دچار شده‌اند.

[أ فرأيت من اتخذ إلهه هواه و أضله الله على علم و ختم على سمعه و قلبه و جعل على بصره غشاوة فمن يهديه من بعد الله أ فلا تذكرون‌][٢].

پس آيا كسى كه معبودش را هواى نفسش قرار داده ديدى؟ و خدا او را از روى علم و آگاهى خود [بر اين‌كه شايسته هدايت نيست‌] گمراه كرد، و بر گوش و دلش مهر [تيره بختى‌] نهاد، و بر چشم [دلش‌] پرده‌اى قرار داده است، پس چه كسى است كه بعد از خدا او را هدايت كند؟ آيا متذكر [حقايق‌] نمى‌شويد؟

آرى، هوى‌پرستى راهى به گمراهى وضلالت است وچون انسان دچار گمراهى گشت بايد توقع خير و نفع را از او بريد و به انتظار جنايت‌ها و خيانت‌هاى او نشست.

[يا داود إنا جعلناك خليفة في الأرض فاحكم بين الناس بالحق و لا تتبع الهوى فيضلك عن سبيل الله إن الذين يضلون عن سبيل الله لهم عذاب شديد بما نسوا يوم الحساب‌][٣].

[و گفتيم:] اى داود! همانا تو را در زمين جانشين [و نماينده خود] قرار داديم؛ پس ميان مردم به حق داورى كن و از هواى نفس پيروى مكن كه تو را از

[١] -نساء( ٤): ١٦٧.

[٢] -جاثيه( ٤٥): ٢٣.

[٣] -ص( ٣٨): ٢٦.