عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٨٦ - ارزش هدايتگرى
آنچه آدمى را به مقامات و احوال كه در حدود هزار منزل است- اول آن منزل بيدارى و آخر آن مقام فناست- مىرساند، هدايت است.
آنچه آدمى را از آلودگىها پاك و به پاكىها آراسته مىنمايد، هدايت است، آنچه آدمى را به مقام قرب حق و مقام خشنودى مولا از عبد و به مقام حيات الهى و انسانى مىرساند، هدايت است.
عمر گرانمايه كه بيش از يك بار در اختيار شما نيست، بيهوده صرف نكنيد، با عمر آنگونه معامله نكنيد كه هنگام مرگ- به فرموده قرآن مجيد- با يك دنيا حسرت فرياد بزنيد: پروردگارا! ما را برگردان و به ما عمر دوباره كرامت كن تا به عمل صالح دست بزنيم و در جواب بگويند: ساكت شو اين حرف بىحقيقتى است كه مىزنى و به دنبال مرگ عالم برزخ است.
بياييد به انبيا و امامان : رو كنيد و دست به دامن معلمى بزنيد كه شما را بدان طرف رهنمون باشد، با اشكى روان و دلى سوزان به پيشگاه دوست رو كنيد و از حضرتش مقام با عظمت هدايت را بخواهيد كه سايل از اين درگاه هرگز محروم نمىشود.
اين فقير در مقام مناجات با دوست اين چنين سروده:
|
الهى اى كريم بنده پرور |
گدايت را مكن محروم از اين در |
|
|
تو اى صبح اميد مانده از راه |
مرا هم كن عنايت قلب آگاه |
|
|
زبانم را به ذكرت باز گردان |
دلم با عشق خود دمساز گردان |
|
|
بخوان دل را به كوى آشنايى |
گدايم من كرامت كن نوايى |
|
|
ز غير خود دلم را شستشويى |
مشامم را ز عطر عشق بويى |
|
|
به الطاف تو من اميدوارم |
به جز تو صاحبى ديگر ندارم |
|
|
ز پا افتادهاى را شاد گردان |
تو از بند غمش آزاد گردان |
|