عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤٤ - ذكر، برترين عبادت

و اين ياد بر دوام مى‌بايد، و اگر بر دوام نبود لااقل در بيش‌تر احوال بايد كه فلاح در اين است و براى اين فرمود:

[و اذكروا الله كثيرا لعلكم تفلحون‌][١].

و خدا را بسيار ياد كنيد تا رستگار شويد.

[الذين يذكرون الله قياما و قعودا و على جنوبهم‌][٢].

آنان كه همواره خدا را ايستاده و نشسته و به پهلو آرميده ياد مى‌كنند.

[و اذكر ربك في نفسك تضرعا و خيفة و دون الجهر من القول بالغدو و الآصال و لا تكن من الغافلين‌][٣].

و پروردگارت را در دل خود بامدادان و شامگاهان از روى فروتنى و زارى و بيم و ترس به صدايى آرام وآهسته ياد كن و [نسبت به ذكر خدا] از بى‌خبران مباش.

آگاهان راه به مسئله ذكر اهميت بسيار داده‌اند و شروط بسيارى بر آن قايل شده‌اند و دليل اهميت دادن به اين موضوع آن است كه از بهترين راه‌هاى تأثير در قواى فكرى و عقلى و تلقين به نفس و ذهنى ساختن و ايجاد ملكه توجه كامل و جمع قواى نفسى در آن چه مقصود از سير مقامات و احوال است، ذكر است.

ذكر به سالك اطمينان مى‌دهد و يقين به‌وجود مى‌آورد و او را براى حال مشاهده كه نهايت احوال و مقصود و مطلوب نهايى سالك است، آماده و مستعد مى‌سازد.

[١] -جمعه( ٦٢): ١٠.

[٢] -آل عمران( ٣): ١٩١.

[٣] -اعراف( ٧): ٢٠٥.