عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٢٢ - ذكر حقيقى

چو ديد از پند و استعفاف و زارى‌

نپوشد خيره چشم از نابكارى‌

زن از بيم هلاك كودكانش‌

مهيا شد و ليك افسرد جانش‌

بگفتا حاضرم لكن بدين عهد

كه در خلوت تو با من گسترى مهد

به جز ما هيچ كس ديگر نباشد

كه چشم ناظرى بر در نباشد

بگفت‌اى جان يقين‌دار كين چنين كار

به خلوت بايد از هر يار و اغيار

بساط عيش چو كرد او مهيا

به خلوت خانه با آن يار زيبا

بگفت آن ماه كى مرد وفادار

تو گفتى نيست جز ما و تو ديار

در اين محفل كنون الا تو و من‌

بود ناظر خداى پاك ذو المن‌

در آن خلوت كه حاضر باشد آن شاه‌

نشايد اين عمل اى مرد آگاه‌

چه بشنيداين سخن زود آن جوانمرد

برآورد آتشين آه از دل سرد

چنان اين پند بر جانش اثر كرد

كه آن مشتاق را زير و زبر كرد

پشيمان گشت و افغان كرد و احسان‌

بر آن نيكو زن پاكيزه دامان‌

خدايش هم جزاى مخلصان داد

به رويش در ز لطف خاص بگشاد

هم‌آتش را به دستش‌سرد و خوش كرد

هم آهن برد فرمان در كف مرد

كرامت را وى از ترك هوى يافت‌

ز بيم آتش قهر خدا يافت‌[١]