شرح اصول فقه - محمدى، على - الصفحة ٢٠٢ - ٩- - المقدمة العبادية
امر مقدمى شرعى نداريم.
و من هنا:از همينجا كه اگر مكلف مقدمات عمل را به قصد توصل به ذى المقدمه اتيان كند بر اين مقدمات ثواب داده مىشود مىگوئيم اين مطلب اختصاص به مقدمات عباديه ندارد بلكه كليۀ مقدمات واجب چه مقدمات عبادى و چه غير عبادى اگر به قصد توصل به ذى المقدمه اتيان شوند اتيان به مقدمه شروع در امتثال ذى المقدمه است و فاعل آن مستحق مثوبت است.
پس اگر تطهير ثوب كند بقصد توصل ثواب دارد،اگر قطع مسافت كند به قصد توصل ثواب دارد و...و مؤلف گويد اين سخن اختصاص به مقدمات واجب ندارد بلكه در كليۀ واجبات چه واجبات نفسيه و ذى المقدمه و چه واجبات مقدمى،چه تعبديات و چه توصليات اگر بقصد قربت انجام بگيرند ثواب دارند مثلا انقاذ غريق اطفاء حريق تجهيز ميت و...اگر بقصد قربت اتيان شوند ثواب دارند و بلكه دائرۀ مطلب را توسعه داده مىگوئيم در كليۀ افعال مباح (مانند اكل و شرب و...)نيز اگر قصد قربت كند،ثواب برآن اعمال مترتب مىگردد.منتهى ميان واجبات تعبديه و مقدمات عباديه با واجبات توصليه و مقدمات غير عباديه يك تفاوت وجود دارد و آن اينكه در واجبات توصلى مثل انقاذ غريق و مقدمات غير عباديه مثل تطهير ثوب و بدن از خبث قصد قربت كردن لازم نيست به هر قصد انجام پذيرد مطلوب حاصل است ولى در واجبات تعبديه مثل نماز و مقدمات عبادى مثل وضو قصد قربت لازم و شرط است و بايد عمل را به قصد قربت اتيان كند تا صحيح باشد.
و يؤيد ذلك:مؤيد اين سخن ما كه اگر مقدمات را به قصد توصل انجام دهد بر خود مقدمات ثواب مترتب است،آن مطلبى است كه در روايات اسلامى وارد شده كه بر انجام برخى مقدمات ثواب مترتب است از قبيل مشى حافيا بسوى كعبه،يا بسوى كربلا،خوب اگر