شرح اصول فقه - محمدى، على - الصفحة ١٩٥ - ٩- - المقدمة العبادية
رجحان و مطلوبيت ذاتيه كفايت مىكند در عباديت يك عمل و اتيان آن به قصد قربت؟
در مسئله دو قول وجود دارد:
١-مشهور علماء عقيده دارند كه عباديت عبادت در گرو قصد امتثال امر است كه بايد بالفعل امرى باشد و عمل به قصد آن امر اتيان شود تا عبادت باشد.
٢-گروهى از علماء متأخر برآنند كه وجود مطلوبيت ذاتيه كفايت مىكند در عباديت يك عمل و استناد آن بسوى مولى و انجام آن به قصد قربت و لو امر فعلى از مولى صادر نشده باشد و عقيدۀ مظفر همين است كما سياتى در همين بحث و مباحث آينده مكررا، حال اشكالى كه مطرح مىشود بنا بر معناى مشهور است و آن اينكه:
مستشكل مىگويد:اگر عباديت طهارات ثلاث از ناحيۀ امر غيرى درست نشده باشد پس با كدامين امر عباديت آنها درست شده؟
بيان ذلك:از طرفى فرض اينست كه اين طهارات ثلاث هيچ امر ديگرى ندارند به جز همان امر غيرى و مقدمى و از طرفى هم فرض اينست كه بنا بر قول مشهور قوام عباديت عبادت به اينست كه امرى به او تعلق گرفته باشد و عمل به قصد امتثال امر اتيان شود تا عبادت شود و الا عباديت نخواهد داشت پس باز هم بالاخره مطلب برمىگردد به امر غيرى كه اگر بخواهيم عباديت اين طهارات را درست كنيم بايد با همين امر مقدمى درست شود چون امر ديگرى نيست درحالىكه اين امر غيرى هم محال است كه مصحح عباديت طهارات ثلاث باشد چون يا مستلزم خلف است و يا مستلزم دور.
اما بيان خلف:از طرفى على المشهور عباديت طهارات ثلاث متوقف است بر اينكه امر غيرى جلوتر به آنها تعلق بگيرد تا بعدا عبادت شوند و از طرف ديگر فرض ما آنست كه امر غيرى متأخر از فرض عباديت آنها است چون طبق بيانات قبلى امر غيرى تعلق گرفته به