شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٧ - ٢/ ٤ استواران در دانش و در شناخت تأويل

١٥١٠. امام صادق عليه السلام: ما خاندانى هستيم كه خداوند، پيوسته در ميان ما كسى را بر مى‌انگيزد كه كتاب او را از آغاز تا پايانش مى‌داند.

١٥١١. امام صادق عليه السلام: رحمت خدا بر شما باد! بدانيد كه هر كس از كتاب خداوند عز و جل، ناسخ را از منسوخ و خاص را از عام و محكم را از متشابه و رخصت‌ها را از فرمان‌ها و مكّى و مدنى را، و اسباب نزول را، و ابهام‌هاى قرآن را در حروف مقطّعه و به هم پيوسته‌اش، و نيز آنچه از دانش قضا و قدر، و تقديم و تأخير، و مبيَّن و عميق (مجمل)، و ظاهر و باطن، و ابتدا و انتها، و پرسش و پاسخ، و قطع و وصل، و مستثنا و مستثنى منه و آنچه را كه براى قبل از خود، صفت است و بر ما بعدش دلالت دارد، و مؤكَّد و مفصَّل، و فرمان‌ها و رخصت‌ها، و فرائض و احكام آن، و معناى حلال و حرامش را- كه كجروان در باره آن به هلاكت افتادند- و كلمات پيوسته و وابسته به پيش و پس را نشناسد، قرآن‌شناس نيست و اهل آن هم نيست.

١٥١٢. امام باقر عليه السلام: ما مترجمانِ وحى خدا هستيم.

١٥١٣. الكافى‌- به نقل از ابو الصباح-: به خدا سوگند، امام صادق عليه السلام به من فرمود: «خداوند، تنزيل و تأويل را به پيامبرش آموخت و پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آن را به على عليه السلام تعليم داد. و [آن گاه‌] فرمود: «و به خدا سوگند كه او نيز به ما تعليم داد».

١٥١٤. امام صادق عليه السلام‌- در نامه‌اى-: امّا آنچه از قرآن پرسيده‌اى، اينها نيز از ذهنيت‌هاى ناهمگون و ناهمساز توست؛ زيرا قرآن، چنان نيست كه تو گفته‌اى، و تمام آنچه شنيده‌اى، معنايش جز آن است كه تو فكر كرده‌اى. قرآن، مَثَل‌هايى است براى‌