شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٣ - ج - مجادله در دين

١٧٧٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ قومى فتنه‌اى بر نينگيختند، مگر اين كه بر اثر آن، گرفتار مجادله شدند، و هيچ قومى در فتنه‌اى نيفتادند، مگر اين كه خود، نگاهبان آن شدند.

١٧٧٨. امام على عليه السلام: مجادله كردن در دين، يقين را تباه مى‌كند.

١٧٧٩. امام على عليه السلام: كسى كه دين را با بحث و جَدَل بجويد، زنديق مى‌شود.

١٧٨٠. امام على عليه السلام: خدا لعنت كند كسانى را كه در دين او، مجادله مى‌كنند! اينان به زبان پيامبر او لعنت شده‌اند.

١٧٨١. امام على عليه السلام: در مسلمانىِ آدمى ... همين بس كه چيزهاى نامربوط به او را ترك گويد، و از مجادله و ستيزه كردن در دين خود، دورى كند.

١٧٨٢. امام على عليه السلام: جدل كردن، به خودنمايى مى‌انجامد.

١٧٨٣. امام على عليه السلام: از مجادله كردن بپرهيزيد؛ چرا كه شك به بار مى‌آورد.

١٧٨٤. امام على عليه السلام‌- در حكمت‌هاى منسوب به ايشان-: مجادله بسيار، شك به بار مى‌آورد.

١٧٨٥. امام صادق عليه السلام: مردى به حسين بن على بن ابى طالب عليه السلام گفت: بنشين تا در دين، با يكديگر بحث و مناظره كنيم.

ايشان فرمود: «اى مرد! من در دينم بينايم، و راهم برايم روشن است. اگر تو در دينت جاهلى، برو و آن را بشناس. مرا چه به بحث و مجادله؟! شيطان، انسان را وسوسه مى‌كند و در گوش او مى‌خواند و مى‌گويد: با مردم مناظره كن تا خيال نكنند كه تو ناتوان و نادانى».