٧٥١. كمال الدين‌- با سندش به نقل از عبد اللَّه بن جعفر حميرى-: محمّد بن صالح همدانى‌[١] گفت: به صاحب الزمان عليه السلام نوشتم كه خاندانم مرا با حديثى كه از پدرانت نقل شده كه گفته‌اند: «كارگزاران و خادمان ما، بدترينِ خلق خدا هستند»، آزار مى‌دهند و سرزنش مى‌كنند.

[امام عليه السلام‌] در پاسخ نوشت: «واى بر شما! آيا نخوانده‌ايد آنچه را خداى عز و جل فرموده است: «و ميان آنان و آبادى‌هايى كه مباركشان كرده‌ايم، آبادى‌هايى آشكار و پيدا قرار داديم»؟! به خدا سوگند، ما آبادى‌هايى هستيم كه خدا آنها را مبارك كرده است و شما، آن آبادى‌هاى آشكار و پيدا هستيد.

اين حديث را على بن محمّد كلينى از محمّد بن صالح از صاحب الزمان عليه السلام نيز نقل كرده است.[٢]

٧٥٢. الكافى‌- با سندش به نقل از محمّد بن صالح-: چون پدرم از دنيا رفت و كار [وكالت امام عليه السلام‌] به من رسيد، در باره اموال بستانكار[٣]- يعنى صاحب الأمر عليه السلام- سفته‌هايى‌[٤]

[١]. محمّد بن صالح بن محمّد همدانى: دهقان و از اصحاب امام عسكرى عليه السلام و از وكيلان امام زمان عليه السلام بوده است. شيخ صدوق، نام او را در شمار كسانى آورده كه بر معجزه‌هاى امام زمان عليه السلام آگاه بوده‌اند و او آنها را ديده است( ر. ك: ج ٣ ص ٢٣٥« بخش چهارم/ فصل يكم/ نهاد وكالت در عصر امامان اهل بيت عليهم السلام» و ج ٥ ص ٩٥ ح ٨١٠« واين افراد»، رجال الطوسى: ص ٤٠٢ ش ٥٩٠٠، معجم رجال الحديث: ج ١٧ ص ١٩٥ ش ١٠٩٩٤).

[٢]. كمال الدين: ص ٤٨٣ ح ٢، الغيبة، طوسى: ص ٣٤٥ ح ٢٩٥، إعلام الورى‌: ج ٢ ص ٢٧٢، بحار الأنوار: ج ٥٣ ص ١٨٤ ح ١٥.

[٣]. كنايه از امام قائم عليه السلام است و از باب تقيّه اين تعبير را به كار مى‌برده‌اند. علّامه مجلسى در مرآة العقول مى‌گويد:« غريم، هم به معناى طلبكار است و هم به معناى بدهكار. در اين جا مراد، همان معناى اوّل است؛ زيرا اموال آن امام( سهم امام) در دست مردم و بر عهده آنهاست».

[٤]. سَفته: معرَّب آن،« سَفتَج» است و آن، اين است كه شخصى مالى به كسى بدهد و آن كس در شهر دهنده، مالى داشته باشد و در آن جا آن مال را به او پس دهد. بدين ترتيب، از خطر راه و راهزن ايمن مى‌ماند.