دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٢ - ٣٩ مردى عجمى(م ١٠٨١ ق)

جوكى هندو نيز معاشرت داشت و بايد اصول حلول روح را از آنها فرا گرفته باشد.

او رفته رفته خود را پير كامل دانست و مدّعى مكاشفاتى شد و ادّعا كرد كه در خواب، خضر عليه السلام را ديدار كرده و از دست او آب حيات نوشيده است. سرانجام، مدّعى مهدويت شد و تعاليم خود را تدوين كرد و از سوى پيروانش «پير روشن» و از سوى مخالفانش «پير تاريك» لقب گرفت.[١]

٣٨. مهدى صوفى (٩٦٧- ١٠٢٢ ق)

احمد بن عبد اللَّه سجلماسى، معروف به ابن محلى، صوفىِ شورشى‌اى بود كه مدّعى شد همان مهدى منتظر است. او در حوالى ٩٨٠ ق براى تحصيل به فاس رفت و مدّتى طولانى در آن جا ماند. سپس به حج رفت و به تدريج به جنوب مغرب رفت و با رؤساى قبايل مكاتبه كرد و آنان را به تمسّك بر سنّت فرا خواند و چنين شهرت داد كه خودش مهدى فاطمى منتظر است. وى خود را از نسل عبّاس بن عبد المطّلب معرّفى مى‌كرد.

چندى بعد، او به سجلماسه يورش برد و آن جا را تصرّف كرد و به عدالت رفتار نمود. سپس به تدريج، بر مراكش نيز مسلّط شد. سپس پادشاه گرديد و تصوّف را رها كرد و سيزده سال و نُه ماه حكومت كرد. در اين هنگام، يك صوفى ديگر به حمايت از پادشاه مراكش بر وى حمله كرد. و وى را كشت و سر ابن محلى، براى دوازده سال به ديوار مراكش آويزان بود. يارانش بر اين گمان بودند كه او نمرده؛ بلكه غيبت كرده است.[٢]

٣٩. مردى عجمى (م ١٠٨١ ق)

به گزارش سنجارى و ابن صباغ، در روز جمعه ٢٦ رمضان ١٠٨١ ق، مردى عجمى‌

[١]. دانش‌نامه ادب فارسى: ج ٤ ص ٤٠٨. در همين منبع، با استفاده از مآخذ مختلف، خلاصه‌اى از تعاليم وى آمده است.

[٢]. الأعلام، زِرِكلى: ج ١ ص ١٦١.